Islam en Christen, de Drie-eenheid

Islam versus Christendom, een ongewone aanval op de ‘Drie-eenheid’

De belangrijkste christelijke leerstellingen zijn in strijd met de islamitische theologie. Verdedigers van de islamitische leer ontkennen o.a. de harmonie en de nauwkeurigheid van de Bijbel. Vooral de leer van de Drie-eenheid en de Godheid van Christus zijn daarbij belangrijke onderwerpen. Christelijke apologeten (verdedigers van de leer) moeten zich ervan bewust zijn dat de Moslims de Koran als ultieme autoriteit zien. En voorts dienen zij de verborgen bezwaren van Moslims tegen de Drie-eenheid en de Godheid van Christus zien te ontmaskeren. Ze dienen zich te weer te stellen tegen de stellingen van het unitarisme: de leer dat God maar één Persoon kan zijn, en de verkeerde interpretaties van de Drie-eenheid kunnen weerleggen. Dit houdt in dat de leer van de Drie-eenheid onverlet laat dat het christendom monotheïstisch is. Het centrale twistpunt is de stelling dat God één is. Betekent dit nu dat God één Persoon is of één in zijn? Moslim-apologeten gebruiken de Bijbel om de vermeende tegenstrijdigheden in de leer aan te wijzen, maar Christenen moeten kunnen uitleggen waarin de samenhang van Gods Woord en de waarheid over de Drie-eenheid ondersteund worden.


Discussie

Het beantwoorden van vragen voor een publiek is vaak moeilijk. Toen ik in mijn eerste debat verwikkeld was met een Moslim-apologist, vroeg ik me af wat voor vragen de vele Moslems voor mij in petto hadden. Ik hoefde niet lang te wachten. De eerste vraagsteller hield eerst een betoog van drie minuten voordat hij met zijn vraag kwam: “Was Jezus een blanke, of donkere man?”. Mijn antwoord had heel wat minder tijd nodig dan de vraagstelling: “Hij was volgens de Bijbel een Jood uit Israël”. De volgende vraag was wat concreter.
Moslim: ”U zegt dat Jezus onze Schepper is?”.
James White: “Ja”.
Moslim: “En u zegt dat Jezus een man was die op de aarde liep?”.
James White: “Ja, het Woord is vlees geworden”.
Moslim: “En hij was een echt mens, zegt u?”.
James White: “Voor 100%“.
Moslim: “Dat betekent dat Jezus voedsel at, dat door zijn lichaam ging, en dat het daardoor onheilig is; hoe kon Hij dan God zijn?”.

Als je vragen van je toehoorders beantwoordt weet je nooit wat je kan verwachten, maar ik was zeker niet voorbereid op een dergelijke tegenwerping. Mijn antwoord was direct gericht tegen de verkeerde veronderstelling dat de natuurlijke lichamelijke functies per definitie onheilig zouden zijn. Deze discussie illustreert een van de belangrijkste problemen die we hebben in de uitleg van de waarheid van de drie-eenheid, en de daarmee verbonden leer van de godheid van Jezus Christus. De onderwerpen die voor ons van het grootste belang zijn, zijn voor Moslims lang niet zo belangrijk en andersom.

Westerse islamitische apologeten

Hoewel het conservatieve islamitische geloof van Moslims in islamitische landen en van die in westerse landen hetzelfde is, zijn hun apologetische methoden anders. Moslims in islamitische landen kunnen ‘het zwaard’ (of in hedendaagse termen ‘het geweer’) gebruiken om een debat te ‘winnen’ tegen ieder systeem dat in strijd is met ieder element in het islamitisch geloof. Veel islamitische landen leggen boetes op of nemen ieder die zich ‘schuldig’ maakt aan kritiek tegenover Mohammed, de Koran of de leerstellingen van het islamitische geloof, gevangen. In sommige landen staat hierop de doodstraf. De straffen komen overeen met de leer van de Koran.
‘De straf voor hen die oorlog voeren tegen God en zijn profeet en die verwarring stichten in het land, is de dood of de strop of het afhakken van een hand aan de ene zijde van het lichaam en een voet aan de andere, of verbanning’ (Sura 5: 33-34).
‘Dus vecht tegen hen, net zo lang tot alle tegenstand beëindigd is en de gehoorzaamheid aan God volledig is’ (Sura 8: 39).
Het verspreiden van een ander geloof, in het bijzonder van een geloof dat het islamitische geloof bestrijdt (zoals het historische, bijbelse, christelijke geloof) wordt vanuit deze optiek bekeken. Het verklaren dat Jezus Christus opstond uit de dood en dat de redding alleen door Hem te vinden is, is hetzelfde als het ontkennen van het hart van het islamitische geloof, dat Mohammed Allah’s profeet is, en de Koran Gods woord. Als de Islam de macht krijgt in een cultuur, stopt de apologetiek (verdedigingsleer), en wordt de gewapende macht het laatste argument. In de westerse cultuur echter is er nog steeds een mogelijkheid voor dialoog en debat. Islamitische apologeten worden dan gedwongen op dezelfde wijze te argumenteren. Ze dienen aan te tonen dat Mohammed de werkelijke profeet is en het christelijke standpunt van de Persoon van Christus onjuist is. Moslim-apologeten in een westerse cultuur betreden een pluralistische gemeenschap, die nog steeds veel christelijke elementen bevat,zelfs al heeft de overgrote meerderheid van de burgers de goddelijke waarheden, waarop deze elementen in eerste instantie gestoeld waren, verlaten. Dit heeft tot gevolg dat de conservatieve Islam een vorm van apologetiek ontwikkeld heeft met een aantal onverwachte ‘haken en ogen’. Ten dele is de apologetische focus gericht op de verdediging van Mohammed en de Koran, maar in de meeste gevallen is hun apologetiek een antichristelijke polemiek, die gericht is op de ontkenning van de leer van de Drie-eenheid en de Godheid van Christus en van Zijn opstanding. De volgende studie stelt ons in staat antwoorden te geven op deze specifieke apologetische uitdaging.

Sleutelbegrippen

Wat zijn nu de belangrijkste onderwerpen die vorm geven aan de islamitische apologetische uitdaging? Allereerst: autoriteit. Alhoewel Moslim-apologeten de Bijbel citeren, ontkennen ze haar ultieme autoriteit en samenhang en plaatsen ze de Koran als hoogste autoriteit boven alles. Ten tweede: de aanname van het unitarisme. Achter alle argumenten tegen de drie-eenheid zit vaak de onverdedigde aanname van het unitarisme. Deze vooronderstelling moet aan het licht gebracht en aangevallen worden. Ondanks het feit dat ze de waarheid van de Schrift ontkennen, zijn Moslim-apologeten nogal snel om deze te citeren, hoewel ze dit slechts zelden doen met de kennis van de historische en grammaticale context.

Autoriteit

De leer van de Drie-eenheid is een bijbelse leer (1), welke alleen afgeleid is van de Bijbel. Als islamitische apologeten zich kritisch uitlaten over deze leer, aanvaarden ze niet de fundamentele verbintenis van de autoriteit en betrouwbaarheid van de Heilige Schrift die voor deze leer de aanleiding gaf. Christenen moeten daarom uitleggen waarom zij geloven dat de Bijbel het Woord van God is en waarom ze geloven dat het tot op de dag van vandaag nauwkeurig bewaard gebleven is. Zelfs als een discussie over de drie-eenheid niet leidt tot overeenstemming over de nauwkeurigheid van een tekst in de Bijbel, moet het feit dat we de gehele Bijbel willen laten spreken van het begin af aan benadrukt worden. We zullen zien dat de belangrijkste reden waarom Moslims sleutelbegrippen zoals de Drie-eenheid ontkennen, hun onwil is om de Bijbel zelf in staat te stellen zijn eigen theologie te definiëren. In plaats daarvan worden islamitische onderwerpen in een bijbeltekst geïnterpreteerd, wat leidt tot ernstige fouten. Het is ook belangrijk om te weten dat, hoewel de Koran zich niet direct uitspreekt tegen de leer van de Drie-eenheid, het tegelijkertijd de leer niet begrijpt. Doordat dit zo is, en doordat de Koran gezien wordt als de hoogste autoriteit voor een Moslim, worden Christenen met een echt probleem geconfronteerd. Veel Moslims willen niet dat dit historische begrip van de Drie-eenheid van de Koran in een discussie beproefd wordt. Soms komen we in een vreemde positie terecht waarin ons verweten wordt, dat wat we verdedigen, helemaal niet de leer van de Drie-eenheid is! Er wordt dan gezegd dat de leer door de eeuwen heen door Christenen veranderd is om het gemakkelijker te kunnen verdedigen. Wat zegt de Koran over dit interessante onderwerp? Let goed op.

Sura 5:72-73, 75, 77 zegt:

‘Er zijn onbetrouwbare mensen die zeggen: God is de Christus, zoon van Maria. Maar Christus heeft alleen gezegd: “O, kinderen van Israël, aanbid God die mijn Heer en uw Heer is”. Wie echter zichzelf associeert of vergelijkt met God zal de toegang tot het paradijs ontzegd worden en zijn woonplaats zal de hel zijn, en deze zondaren zullen niets hebben om geholpen te worden. Het zijn zeker ongelovigen die zeggen: “God is de derde van de drie-eenheid”, want er is geen andere God dan die ene. En als ze niet terugkomen op hun woorden, dan zullen degene die volharden in ongeloof een helse straf ondergaan…. De Christus, de zoon van Maria was een apostel, vele apostelen waren vóór hem en na hem, en zijn moeder was een vrouw van de waarheid. Ze aten beiden als mensen hetzelfde voedsel. Let op hoe we de mensen duidelijke aanwijzingen geven en let op hoe ze zwerven en dwalen… Vertel hun: “O, mensen van het boek, ga niet over de grenzen van je geloof heen en volg niet de wensen van een volk dat al eerder gedwaald heeft en anderen heeft laten dwalen, die van het rechte pad afraakten”’.


Als je deze tekst goed begrijpt, dan is de inhoud: een persoon die gelooft in de godheid van Christus is onbetrouwbaar. De tekst neemt aan, maar bewijst niet het gedachtegoed van het unitarisme, dit is de leer die het verschil van de goddelijke personen ontkent, en aanneemt dat God slechts bestaat uit één Persoon. De tekst uit Sura 5 citeert de woorden van Jezus in Joh. 20:17, maar die worden vervolgens onzorgvuldig geïnterpreteerd. In Joh. 20:17 staat: “Houd Mij niet vast, want Ik ben nog niet opgevaren naar ……. Mijn Vader en uw Vader, naar Mijn God en uw God”. Hoewel de auteur van de Koran deze tekst bedoelt als een ontkenning van de Drie-eenheid, zijn deze woorden echter een ontkenning van allerlei modaliteiten, en niet van het historische geloof in de Drie-eenheid zelf (4). De Islam leert dat het geloof in de Drie-eenheid synoniem is met godslastering en afgoderij. Het laat tegelijk zien hoe belangrijk dit onderwerp in het islamitisch geloof is, want het verdoemt aanhangers van de Drie-eenheid met de toevoeging dat niemand daar kan helpen. Er is geen vergeving voor een dergelijke ernstige zonde. Deze claim is echter het bewijs dat de Koran geen geïnspireerd document is, want het is overduidelijk dat de auteur niets van de leer begrijpt, een leer die al sinds eeuwen onderwezen was (5). De stelling dat God de derde van de Drie-eenheid is, is een misinterpretatie van de leer van de Drie-eenheid. De Vader, noch de Zoon, noch de Heilige Geest is een derde God. Ieder is volkomen God. Gods zijn kan niet verdeeld worden. Hij is enkelvoudig. Dat wil zeggen: niet samengesteld, niet bestaande uit gedeelten, en onzichtbaar. De auteur van de Koran suggereert dat de aanhangers van de Drie-eenheid dat zouden ontkennen. Iemand die beweert dat God eenderde van de Drie-eenheid is zou inderdaad een ‘ongelovige’ zijn, maar net zo goed zou zo iemand een ongelovige in de leer van de Drie-eenheid zijn. De Moslimgeschriften doen geloof in de Drie-eenheid overkomen als een geloof in de opdeelbaarheid van God, want hoe anders zou zo iemand geassocieerd kunnen worden met afgoderij? In de Bijbel staat: Er is geen andere God dan de enige God. De Koran leert dat de Drie-eenheid God opdeelt en daardoor zijn eigen begrip van monotheïsme (Tauhid in de Koran genaamd) geweld aandoet. Moderne Moslim-apologeten herhalen dit steeds weer als hen duidelijk wordt gemaakt dat de leer van de Drie-eenheid in al zijn klassieke uitdrukkingen en interpretaties begint en eindigt met de aanname van de ondeelbaarheid van Gods wezen en de absolute waarheid van het monotheïsme, dan is het antwoord dat de Koran anders leert en dat de Moslim-apologeten de definities moeten herzien. Dit brengt ons weer terug op het onderwerp autoriteit, en het feit dat de Koran de leer van de Drie-eenheid verkeerd interpreteert, wat weer waardevol apologetisch gereedschap is om de werkelijke status van de Koran aan te geven, die immers beweert een goddelijke openbaring te zijn.

Een verkeerde interpretatie van de Bijbel door de Koran

De teksten in de Koran gaan dan verder met de beschrijving van wat een ‘pijnlijke‘ straf voor diegenen die volharden in het ‘ongeloof’ moet zijn. Ongeloof staat voor geloof in de Drie-eenheid. Het is ongeveer hetzelfde om vrijpostig te beweren dat Christus slechts een apostel is of, zoals in een andere vertaling, slechts een ‘boodschapper’ (6). Deze bewering ontkent duidelijk Jezus’ Godheid. De Koran heeft de verkeerde gedachte dat Christenen van Jezus en Maria twee verschillende goden maken, als aanvulling op de ware God. Let op:

“En als God zou spreken: O, Jezus, zoon van Maria, zeg je tegen de mensen: Aanbidt mij en mijn moeder als twee godheden apart van God, dan zal Jezus antwoorden: Halleluja. Zou ik kunnen zeggen waar ik geen recht heb om te kunnen zeggen? ….Ik heb niets anders tegen ze gezegd dan wat U me bevolen heeft. Aanbidt God, mijn Heer en uw Heer” (Sura 5:116-117).

Het is gemakkelijk te begrijpen waarom Mohammed hierdoor verward raakte. Toen Mohammed rond de zevende eeuw Jeruzalem bezocht, ontdekte hij een grote toewijding aan Maria. Als je dit combineert met een onbegrip van de christelijke leer en bijbelse openbaring, en een niet-weerlegde aanname van het unitarisme (zie verder in dit artikel) dan kan Mohammed alleen maar christenen gezien hebben die een vorm van polytheïsme praktiseerden, met Jezus en Maria als extra goden. Mohammed beweerde dat Jezus en Maria menselijk waren omdat ze voedsel aten. Hij nam aan dat iedereen wel begrijpt dat God dit niet doet en niet kan. Natuurlijk begrijpt de Christen, die gelooft dat Jezus Christus 100% God is én 100% mens, dat een dergelijke bewering onbegrijpelijk is. Het is een moeilijke taak om deze waarheid te communiceren met Moslims, die de fouten volgen , die de stichter van hun religie vele eeuwen geleden maakte.

De vóóronderstelling van het unitarisme

Het volgende aspect van de discussie met een Moslim over de leer van de drie-eenheid heeft te maken met een probleem waar Christen-apologeten vaak mee te maken krijgen, namelijk fouten die gemaakt worden door onbijbelse voorstellingen rondom de twee naturenleer van Christus. Iedereen die wel eens in discussie geweest is met een Jehova’s Getuige, kent het belang van het vasthouden aan bijbelse voorstellingen. Veel van de zogenaamd sterkste aanvallen op de Godheid van Christus berusten op het verwarren van de goddelijkheid en de menselijkheid van Jezus in zijn vleesgeworden gedaante op aarde, maar ook over de relaties tussen Vader, Zoon en Heilige Geest. Het eerste wat van belang is, is de bij Moslims is de altijd aanwezige vooronderstelling van het unitarisme. Het overgrote deel van hun argumenten berusten op een vrij simpele formule: ‘God is één. Daarom kan God niet drie zijn’. Wat is nu de onderliggende aanname van deze stelling? Dat is de aanname dat, omdat God één wezen is, het niet gedeeld kan worden door meer dan één persoon. Men beweert dat, als we de eenheid van Gods wezen, Gods zijn, bevestigen, we dan vanzelfsprekend ook de enkelvoudigheid van Zijn persoon aannemen. Trinitarisme, echter, bevestigt dat Gods zijn één is, maar houdt vol dat het niet betekent dat drie heilige personen volledig deel van dat wezen zouden kunnen zijn. Unitarisme begaat een interpretatie fout door te blijven volharden dat de bewering dat God één is, betrekking heeft op het ‘zijn’ én de ‘persoon’. De Moslim herhaalt de woorden van Deut. 6: 4: ”De Heer uw God is één’’, terwijl hij aanneemt dat het gaat om zijn wezen én één persoon, terwijl het in feite alleen betrekking heeft op Gods zijn. Christenen moeten het verschil verduidelijken tussen ‘zijn’ en ‘persoon’ en de verkeerde vooronderstelling van Moslims steeds bespreekbaar maken, want die zal steeds weer de kop opsteken bij de pogingen van Moslims om bijbels ‘bewijs’ tegen de leer van de Drie-eenheid of de Godheid van Jezus te produceren. Wezen of zijn heeft te maken met wat iemand is, persoon heeft te maken met wie iemand is. Mensen zijn ieder op zich te onderscheiden als alleen één ‘wat’ en één ‘wie‘. Gods wezen echter is niet beperkt door tijd en ruimte zoals wij zijn. Drie goddelijke en eeuwige personen, de Vader, de Heilige Geest en de Zoon zijn allen volledig deel van Gods wezen. Eén ‘wat’ en drie ‘wie’ s’. Je moet er maar niet van uitgaan dat een Moslim ooit dat onderscheid heeft horen uitleggen, maar zelfs dan moet je deze boodschap nog verschillende keren herhalen ‘totdat het muntje valt’. Het kan een heel frustrerende ervaring zijn, maar als we liefde voor de waarheid hebben, verslappen we niet. Het belang van verkeerde bijbelse voorstellingen, kan geïllustreerd worden aan de hand van Joh. 17:3:
“Dit nu is het eeuwige leven dat zij U kennen, de enige waarachtige God en Jezus Christus, die Gij gezonden hebt”. Het argument dat de tegenstanders van de Drie-eenheid gebruiken is het volgende: Jezus, een man op de aarde, bidt tot God in de hemel. Hij onderscheidt zich van de Vader door God in de tweede Persoon aan te spreken, namelijk “U “. En het belangrijkste is dat Jezus ontkent dat Hij God is door de Vader te noemen de enige waarachtige God. Hoe moet je tegen een dergelijke stelling ingaan? Natuurlijk kunnen Christenen de context aanhalen, vooral de duidelijke verwijzing naar de godheid van Christus in Joh. 17:5 (De heerlijkheid die ik bij U had, eer de wereld was). Dit is een sterk argument tegen de verkeerde interpretatie van Joh.17:3. In diepste wezen zijn het de interpretatie en vóóronderstellingen bij de uitleg die uitgedaagd en gecorrigeerd moeten worden. Let op het wankele fundament van de verkeerde interpretatie. Als de Vader de enige waarachtige God is en God een in zijn wezen is (dat wil zeggen: Hij kan maar één persoon zijn), dan kan Jezus niet God zijn. Als we de aanname van het uUnitarisme verwijderen, verdwijnt het gewicht van dit argument. Het is overduidelijk dat de Vader de enige echte God is omdat er maar één waarachtige God is, en er is niemand die beweert dat Jezus polytheïsme leert! Als de vóóronderstelling van het unitarisme uit de vergelijking verdwenen is, is de conclusie nergens op gebaseerd! Ja, de Vader is de enige waarachtige God, maar omdat het wezen van God niet beperkt is tot één persoon, kan Jezus op dezelfde manier ook God genoemd worden, omdat Hij volledig deel uit maakt van het goddelijke wezen (zie ook Joh.1:1, 17:5, Rom. 9:5, Titus 2:13).

De drie-eenheid is géén polytheïsme

Moslim apologeten baseren hun argumenten tegen de drie-eenheid op de vóóronderstelling van het Unitarisme. Dit wordt duidelijk als we sommige favoriete bijbelpassages, die Moslim-apologeten gebruiken, gaan bestuderen. Zo zijn citaten van zulke gedeelten zoals het Shema (Deut. 6:4) op dezelfde wijze te benaderen. Om Moslimgelovigen te helpen dit te begrijpen zou je uit kunnen leggen dat trinitarisme niet het tegengestelde is van monotheïsme. Je zou kunnen zeggen: het tegengestelde van monotheïsme is polytheïsme en we weten beiden dat polytheïsme verkeerd is. Waar de ander en ik van mening van verschillen is niet of er maar één waarachtige God is, maar of God beperkt is tot één goddelijke persoon of, zoals de Bijbel openbaart, tot drie goddelijke personen. Het is van belang de Moslim duidelijk te maken dat je niet op verkapte wijze het polytheïsme uitdraagt (7).
Net zoals de natuur van de Drie-eenheid uniek is, zo is ook de natuur van Jezus Christus als volkomen God én volkomen mens uniek. Moslims houden vast aan het traditionele geloof dat uitsluit dat God ooit als mens zou komen. Allah zou zich nooit kunnen verenigen met zijn eigen schepping. Moslims focussen dan op de problematiek die zou ontstaan als God werkelijk in het vlees zou komen. Er zijn veel speculatieve vragen over Jezus’ leven die het Woord van God niet beantwoordt. We weten bijna niets over hoe het leven van Hem als zondeloos persoon was. Of hoe Jezus zich gedroeg als kind (behalve dat Hij op twaalfjarige leeftijd Zijn Vader kende en de zaken van Zijn Vader). De eindeloze vragen van de Moslims hierover kunnen beantwoord worden met: Heeft de Schepper van alle dingen te weinig macht om te leven in Zijn eigen creatie als Hij dit wenst te doen? Is God niet in staat dat te doen? Is het voor een Moslim geloofwaardig om te zeggen dat Allah de macht heeft om het universum te creëren maar niet de macht om het binnen te dringen? Vraag hem of haar zich voor te stellen dat God deze macht niet heeft. Als deze vragen gesteld zijn, breng dan het onderwerp van de liefdevolle menswording ter sprake (Joh. 1:14-18, Fil.2: 5-11).

Inlegkunde

Inlegkunde is het tegenovergestelde van exegese. Inlegkunde is een betekenis aan een tekst geven die de auteur oorspronkelijk nooit bedoeld heeft. Exegese echter staat de tekst toe voor zichzelf te spreken, of anders gezegd: het probeert de bedoeling alleen uit de tekst te halen. Goede exegese neemt alles in overweging: historische achtergrond, letterlijke context, taal en grammatica. Door te exegetiseren toon je respect voor de originele tekst of voor de schrijver van de tekst. We tonen respect voor Gods Woord, door het zorgvuldig te behandelen en trachten te verstaan wat het ons zegt zonder eigen gedachten, tradities of wensen erin te leggen. Zoals gezegd, gebruiken de meeste Moslims ‘bijbelse’ argumenten tegen de leer van de drie-eenheid. Waarschijnlijk geloven ze dat de Bijbel inconsistent en met zichzelf in tegenspraak is (8), met het gevolg dat ze niet de behoefte hebben een tekst ook te willen bekijken in het licht van andere gedeelten die meer duidelijkheid geven op dat punt. Het is zo dat een belangrijk deel van hun interpretatie niet hierop gericht is maar op het superieur zijn van de leer van de Koran. Als dat het geval is, kun je het beste het als volgt benaderen: “Laten we dit gedeelte consequent interpreteren met de visie zoals de schrijver dit ergens anders uitdrukt” of “Laten we respect tonen voor de tekst door deze in de juiste context te plaatsen’’. Populaire islamitische apologeten zijn meestal geen meesters in heldere exegese. In vergelijking met andere anti Drie-eenheid groepen is het materiaal wat je ziet op de meeste websites die de Islam promoten in de USA en andere westerse landen, zeer povertjes. Het leeuwendeel is verschrikkelijk gebrekkig op ieder niveau. Wilde kreten over beweerde tegenstellingen en fouten zijn ‘gemixt’ met de gebruikelijke argumenten tegen de onfeilbaarheid van de Bijbel, schijnbaar zonder enige herkenning en begrip van de problematiek van de door hen genoemde onderwerpen. Hoewel hun argumentatie slecht is, wil dat nog niet zeggen dat het daarom gemakkelijk te weerleggen is. Een heel gebrekkig argument kan net zo goed hardnekkig worden volgehouden als een goed argument. Een heel effectieve manier om het aantal te bespreken bijbelteksten beperkt te houden is om gelijk in het begin één van de meest voorkomende misverstanden op te helderen. Het merendeel van de teksten die een Moslim waarschijnlijk zal gebruiken bestaat uit verzen die het verschil tussen de Vader en de Zoon moeten aantonen. Teksten zoals in Kol. 1:1 waarin staat: door de wil van God een apostel van Christus Jezus, zullen ongetwijfeld de volgende conclusie opleveren: “Zie je wel dat Jezus niet God is” (gebaseerd op unitaristische vooronderstellingen). Dergelijke teksten kunnen worden weerlegd met de opmerking: Het bewijzen dat de Vader de Zoon niet is, impliceert niet dat je daardoor aantoont, dat de Bijbel de Drie-eenheid niet leert, want dat is nu precies wat de leer van de Drie-eenheid ook zegt. De Vader is niet de Zoon, en aangezien de meest gebruikelijke titel in het Nieuwe Testament voor de Vader God is, en de gebruikelijke titel van de Zoon Heer is, zullen alle passages waar je mee aankomt mij alleen nog maar bevestigend mijn hoofd doen knikken. Dit kan het beste gedaan worden na twee of meer voorbeelden die in die richting worden aangedragen.

Jezus, mens én God

Een argument dat al in het eerder genoemd debat genoemd is, heeft betrekking op het verschil tussen God en mens. Dit zijn fundamentele begrippen in de Koran en de Bijbel. Het argument dat gebruikt wordt is gebaseerd op Joh. 8: 40: “Maar nu tracht gij Mij te doden, een mens, die u de waarheid gezegd heeft, welke ik van God gehoord heb, dit deed Abraham niet”. Het argument is dan: Jezus noemt zichzelf een mens. We weten allemaal dat God niet een mens is en omdat Jezus een mens is, kan Hij onmogelijk God zijn (9). Deze ene overweging zou duidelijk moeten maken dat de Drie-eenheid een vergissing is. Een dergelijk argument is echter een vicieuze cirkel.. Het is gebaseerd op de aanname dat Jezus niet God én mens zou kunnen zijn. Volgens het christelijke geloof is Jezus wel degelijk 100% God en 100% mens, maar dat wordt niet in dit gedeelte geleerd. Jezus was zeker een mens die de waarheid vertelde, maar volgens Johannes was Hij ook het eeuwige Woord dat vlees geworden is (Joh.1: 1,4). Hij zei van zichzelf dat Hij de grote IK BEN is die vóór Abraham was (Joh. 8:24, 58; 18: 5-6) en is door zijn naaste discipelen uitgeroepen tot onze Heer en God (Joh. 20:28). Johannes had niet de bedoeling door een zin, die uit zijn verband gerukt wordt, zijn getuigenis teniet te doen. Er zijn natuurlijk nog andere klassieke gedeelten waar we op moeten reageren om duidelijk te maken dat Christus niet een ‘lagere godheid’ of slechts een schepsel is. Ook deze verzen worden vaak geïnterpreteerd zonder rekening te houden met de context: Joh. 14:28: “Want de Vader is meer dan ik”, Joh. 20:17: “Mijn God, en uw God” en 1 Kor. 11:3”: “God is het ‘hoofd’ van Christus”. De goede apologeet moet echter klaar zijn voor een eerlijke bijbelse verklaring van de relatie tussen de Vader en de Zoon gedurende de vleeswording (10) net als de rolverdeling tussen Vader, Zoon en de Heilige Geest bij de verlossing (11). Moslims hebben niet dezelfde geestesrichting bij het gebruik van bijbelcitaten als andere groepen, maar door steeds te vragen wat ze denken wat bepaalde verzen betekenen, kan men bij bepaalde vooronderstellingen het gesprek vervolgens de goede richting opsturen.


Verhef het Woord

Toen ik mijn slotbetoog hield bij mijn gehoor van Moslims en Christenen, vroeg ik de Heer me te leiden in het spreken van de waarheid, zodat de ongelovigen die daar waren, de waarheid zouden horen zoals Hij dat wenste. Ik benadrukte de bijbelse leer dat Jezus onze Schepper is (Kol. 1:15-17) en dat elke ademtocht, elke hartslag een gift van Hem is. Als het waar is wat de Bijbel zegt van Jezus Christus dan moeten we deze openbaring niet alleen geloven, maar ook de claim van Jezus op ons leven beantwoorden. Door Hem te onteren als slechts een profeet, zouden we Hem verachten, en zouden we dood gaan zonder te weten dat onze Schepper voor onze zonde de dood is ingegaan. Ik laat het Woord van God getuigen van de grootheid en majesteit van Jezus Christus en ik zal zo duidelijk mogelijk getuigen van de glorie van onze grote God en Redder, Jezus Christus (Tit. 2:13; 2 Petr. 1:1). Dat is het enige wat we kunnen doen, de waarheid spreken in liefde en het vertrouwen dat God zichzelf zal verheerlijken met de resultaten. Ik bid dat deze studie bijgedragen heeft aan uw kennis van Gods Drie-eenheid en u aangemoedigd heeft, een standpunt in te nemen voor de waarheid als u daar zelf mee geconfronteerd wordt.

Door James R. White
CRI Christian Research Journal vol.25 number 4, 2003
Vertaald door Gerard Feller

 

 

Notes
1) Zie ook mijn artikel “Loving the Trinity”, Christian Research Journal 21, 4 (1999) 21-25, 40-41.
2) Voor diegenen die betrokken willen zijn op Moslims in hun eigen omgeving: www.answering-islam.org
3) Ahmed Ali, Al-Qur´an: A Contemporary Translation (Princeton, NJ Princeton University Press 1994.
4) Modalisme ontkent het eeuwige bestaan van de drie Goddelijke Personen. Het reduceert de drie goddelijke Personen tot drie manifestaties van een persoon, of drie modes van een persoon.
5) Moslim-apologeten kunnen zich niet beroepen door eerdere controversiële standpunten over de drie-eenheid. Toen de Koran werd geschreven, was het onderwerp geregeld, en zullen de Christenen die met Mohammed contact hadden, dit zeker geweten hebben.
6) Amatul Rahman Omar en Abdul Mannan Omar, the holy Qu’aran (Qur´an):
An Arabic Text-English Translation (Hockessin, DE (D.E.????): Noor Foundation Int. 2000).
7) Twee dagen na het debat in dit artikel tegen Hamza Abdul Malik, debatteerde ik tegen
Robert Sabin over de drie-eenheid en gebruikten beiden de unitarische argumenten. In het tweede debat gebruikte ik de drie primaire bewijzen voor het eeuwige bestaan van de Zoon als Goddelijk persoon in relatie met de Vader: Joh. 1:1, Joh.17:5, Fil. 2:5-11. Zie ook www.aomin.org
8) In feite gebruiken de Moslim-apologeten de discussie over de drie-eenheid om hun
werkelijke doel te bereiken, namelijk om de “tegenstrijdigheden” van de Bijbel …….??????
9) Mijn opponent gebruikte deze gedeelten die Jezus identificeren als God door ze alle te ontkennen als een latere toevoeging aan de Bijbeltekst. Toen we hem uitdaagden dit te bewijzen, kon hij dit niet.
10) De Vader was in een hogere positie dan de Zoon, toen de Zoon zichzelf vrijwillig vernederde, zie Joh.14:28. Jezus als God én mens, een zondeloze mens (???), erkende de Vader als God
11) .Een verdere uitwerking vindt u in mijn boek: The forgotten Trinity (Minneapolis: Bethany House,1998).

Aanbevolen: Jesus Christ a Mohammed? F.S. Coplestone (Fearn,Ross-shine:Christian Focus Publications, 2000) Hoofdstuk 14: Looking at the meaning of Trinity
Unitariërs zijn bestrijders van de Drie-eenheid de Triniteit Gods, in het bijzonder van de Godheid van Christus.

 


Share:Del.icio.us!Facebook!Google!Live!Yahoo!

Categorie: Schriftgezag