De mythe van de supermens

De mythe tegenover de rede, -wat is echt?

De werkelijkheid, het leven in de geschapen wereld, is niet langer een term die een universele waarheid bevat. Ieder afzonderlijk individu beleefd zijn eigen zogenaamde werkelijkheid door persoonlijke ervaringen. De rationele wereld is gevangen in technische en meetbare termen. Maar als er onderwerpen ter sprake komen, die uitstijgen boven de zichtbare werkelijkheid de "ratio", wordt het verstandelijk denken buiten spel gezet. Deze manier van redeneren is één van de hoofdkenmerken van het postmodernisme of het zogenaamde "einde van de Verlichting". De Verlichting claimde de waarheid te kunnen vinden door het idee van het bestaan van een persoonlijke God te verwerpen en in de plaats daarvan de "rede" te stellen. Deze stroming liep dood in de 20e eeuw, doordat er zelfs getwijfeld werd aan het bestaan van de waarheid zelf.

'Een beweging die de rede aanbidt en haar verheft boven goddelijke openbaring is zover gekomen dat ze op elk levens terrein het rationalisme afwijst ". Een beweging die begon met de vergoddelijking van het zelf, heeft haar hoogtepunt bereikt in het verliezen van dat zelf. Dit verlies van het zelf komt op een rampzalige manier tot uitdrukking in het verliezen van de realiteit. De deksel is van de put, de kurk is uit de fles; want het leven wordt nu een mythe, een fantasieverhaal. Deze mythe wordt geacht geschreven te zijn zonder eind. Eén van de wortels van het grote conflict tussen Bijbels geloof en Westers Power Evangelie bestaat uit het conflict tussen Mythos en Logos; de mythe en de rede, waar het gaat om de vraag naar de werkelijkheid. De mythen van de oude culturen waren zuivere propaganda middelen voor de verschillende polytheïstische systemen. Met de groei van het pantheïsme in het Westen door de oosterse en Griekse filosofen veranderde de rol van deze grote mythen.

Ze werden allegorisch uitgelegd ter illustratie en ondersteuning van het nieuwe systeem. Plato transformeerde de mythologie van de Griekse goden in zuivere symbolen, die de ideeën voorstelden van zijn leer. De goden worden voorgesteld als idealen van de verschillende archetypen en aspecten van het menselijk leven. Bijvoorbeeld: Oorlog was Ares. Ares. was identiek met de hitte van de strijd. Hij symboliseert de agressiviteit en het geweld van de man. In de dagen van het rationalisme werden de Griekse filosofen op handen gedragen, omdat zij beweerden dat ze de mythen hadden binnengeloodst in het domein van de rationele logica. Daarentegen gebruikte Plato ze als realistische symbolen van de onzichtbare werkelijkheid, die alleen toegankelijk is door het geloof. Hij verenigde het Griekse concept van de rede, door de ratio komt men tot de waarheid, met die van de mythe, het zelfbedacht symbolieken verhaal. Zo werd zijn filosofie het leerstuk van de bevrijding.

De mythen stonden voor Plato aan het eind van de filosofische weg, als zijnde de volmaakte kennis. Hij claimde de essentie van de mythen te hebben ontdekt, welke zich bevindt in de ziel van de mens, in de veronderstelde zuivere werkelijkheid, de zogenaamde ideeën. Deze opvatting van de mythen wordt vertaald naar de moderne tijd. In overeenstemming met het heidendom verwijzen de mythologische symbolen naar de gemeenschappelijke oergeest, de zogenaamde 'eeuwige waarheid' en de uiteindelijke vereniging met de kosmos.

De mens creëert zijn eigen werkelijkheid

Met de opkomst van de psychologie werden de ideeën van Plato's algemene filosofie toegepast op het individuele leven. Psychoanalyse werd een westerse methode om het individu met de kosmos te verenigen, vergelijkbaar met oosterse meditatie technieken. De grote held van de New Age Beweging de psycholoog Carl G.Jung bedacht de term 'arche type' om aan te geven dat de ideeën van Plato waren gevormd door de evolutie van de mens en de maatschappij. Hij heeft deze term gestolen van Augustinus, die hiermee een naam gaf aan wat hij vond aan gedachtepatronen van God in de schepping.

Echter, Jung verwierp het idee van een schepper volledig en draaide de term helemaal om. In de mythe van de mens komen de archetypen van het menselijke leven, psychisch, sociaal en geestelijk tot uitdrukking. Om die reden verwijzen zij naar de hogere realiteit van het collectieve onderbewuste. Hij volgt de gedachte van Sigmund Freud, dat religie enkel een projectie is van de mens. In het proces van de evolutie wordt verondersteld dat alle driften en instincten van het dier zich verder ontwikkelen in de verschillende zogenaamde archetypen. In overeenstemming met een variëteit aan invloeden bepalen zij het individuele begrip van de werkelijkheid.

Met deze breed geaccepteerde constructie ontketende Jung het conflict met het bijbelse wereldbeeld. De werkelijkheid, zo zegt men, wordt geschapen door de mythe van de mens. Opzettelijk gaat deze beweging in tegen de christelijke leer, dat de logos van God alle dingen heeft geschapen en zal voleinden. Deze fundamentele tegenstelling heeft weer vele nieuwe tegenstellingen tot gevolg op alle terreinen van geest, ziel en lichaam van de mens. Met de verwerping van de Schepper wordt de identiteit van het individu veranderd, oftewel verdraait. De term 'unconcious mind' laat al zien dat het probleem van zelfbewustzijn en zelfcontrole altijd aanwezig is.

De grote uitdaging om zichzelf te kennen leidt in nirwana, het land van non-existentie. Deze boeddhistische leegte is de muur aan het einde van de doodlopende weg van Jungs filosofie. Door de mens in het centrum te positioneren, wordt de conclusie getrokken dat de logos, de rede niets anders is dan het verstand van de mens en zijn emoties worden de mythe genoemd. Het is afhankelijk van de ervaringen van een auteur of filosoof of hij prioriteit geeft aan de één boven de ander. Het conflict tussen deze twee, mythe en rede, wordt wel degelijk onderkent en zelfs op waarde geschat, omdat het noodzakelijk is voor het geheel van zowel mens en samenleving.

Zelfs in deze tijd - en hoewel dit conflict weer zal eindigen in dramatische en afschrikwekkende dwaasheid - toch wordt er aan vastgehouden als aan een absoluut model, paradigma, dat het subjectieve waardevoller is dan het objectieve en dit moet overheersen. Elke gezaghebbende verklaring, elke algemene regel moet ondergeschikt gemaakt worden aan de subjectieve macht van het individu. Om volledige anarchie te voorkomen is er een soort van intuïtief verstand bedacht, zoals de grote poëet een filosoof van de verlichting Gotthold Ephraim Lessing heeft verkondigd. Deze nieuwe rationaliteit moet inhoud geven aan de subjectieve wereld en een doel creëren. De onloochenbare wet van oorzaak en gevolg wordt uitgelegd overeenkomstig een innerlijke logica en wordt geïntegreerd in de wereld van het genie, de supermens. Herder noemt deze manier van denken: "the logic of the affect"; de logica van het gevoel, want deze logica is niet meer te verifiëren door derden. Het kan alleen 'gerealiseerd worden' in de ervaring van een ander.

Redelijkheid of moraal is de hoed op het zogenaamde briljante hoofd van de mens, die zijn eigen god geworden is. Een hoed kan verwisseld worden, al naar gelang de mode of cultuur. Het hoofd van de supermens wordt geacht vrij te zijn van elke verandering.

Leven op een hoger plan

Het hart van de nieuwe mens is, wat Plato noemt, 'daimonion' . Dat is de geest, die ervoor zorgde dat zijn grote leraar Socrates, naar men verondersteld, een genie is geworden. De idealist wees op de vereisten voor de 'daimonion' , n.l. Socrates' wezenlijke begrip van zijn 'niet-kennen'. Door zijn leegte ontving hij een onfeilbare autoriteit van puur innerlijk leven. Johan George Hamann, een andere Duitse filosoof, beweert zelfs dat de beschuldiging tegen Jezus in Johannes 10:20 volgens deze opvattingen uitgelegd moeten worden. Dat betekent dat de motieven van de farizeeërs om te zeggen dat Jezus een demon heeft juist begrepen moeten worden als een erkenning en waardering van zijn genialiteit.

De demon wordt in alle gevallen gezien als de geest van het genie, de supermens. Het is de arche-kracht, de zogenaamde genetische kracht, de kracht van het genie, die incarneert in verschillende individuen. Enkel het 'klimaat' en de omgeving geven een variëteit in de vorming van het karakter van het genie. Veel geslaagde en bewonderde geniën, of supermensen, berichten van een vreemde macht buiten zichzelf, die bezit van hen nam. Goethe beschouwt, voor het creëren van een meesterwerk, een ervaring als een soort demonisatie noodzakelijk. Een creatie ontvangt pas zijn genialiteit door en van deze vreemde macht, de zogenaamde 'geest van Socrates'. Zo ook Homerus, de vroege Griekse dichter, of welke andere heiden dan ook, die de Muze, de geest van de inspiratie, gevraagd heeft zijn leven binnen te komen.

De subjectieve wereld wordt verheven tot in hogere sferen. De schoonheid van de subjectiviteit wordt mystiek ervaren. Het is leven op bergtoppen; het hypsos (gr.) (summun-lat.) van de Griekse filosofen. Alles krijgt een nieuwe betekenis en een nieuwe hoedanigheid op het hoogtepunt van de eigen waan. Het gevoel van het individu moet opgetild worden, zodat hij gaat begrijpen dat gezegd kan worden van de machten en krachten: "de goden zijn niet verheven boven de mens, maar de krachten zijn in ons." "Dat zijn wij!", zoals een moderne pleitbezorger van de esoterie proclameerde. Dit is het fundamentele dogma van de esoterie en de gnosis, dat het individu getransformeerd kan worden tot een godheid, en door deze krachten uit de sfeer gehaald wordt van een primitief, sterfelijk en religieus mens.

Hun filosofische constructie echter komt voort uit een gebroken identiteit; zij 'zijn in hun geweten gebrandmerkt'. Als iemand het voorrecht heeft één van deze mensen persoonlijk te kennen, zal hij merken dat daarop van toepassing is het beeld wat Paulus geeft van een gebrandmerkte slaaf uit vroeger tijden. Het gezicht van zulke beklagenswaardige mensen was m.b.v. een brandijzer gemerkt om hun slavernij voor altijd te verzegelen. Ook zij zijn gebrandmerkt die hun eigen subjectiviteit verafgoden. Op hun zoektocht naar de 'daimonion' van het genie worden ze tot slaven van deze machten, omdat ze zo aandacht geven aan 'dwaalgeesten en leringen van boze geesten volgens de huichelarij van leugensprekers.' , ,

De krachtige woorden in het Nieuwe Testament laten de onoverbrugbare kloof zien tussen de absolute subjectiviteit van de supermens en de soevereine objectiviteit van de Drie-enige God. De eerste christenen trokken hieruit de conclusie dat de Griekse mythologieën, in het bijzonder de verhandelingen betreffende de supermens, verzonnen zijn door demonische wezens. Justin Martyr toonde de antichristelijke motieven aan in de mythen van het Power Evangelie in zijn tijd. In deze mythen worden belangrijke elementen m.b.t. het heil en het karakter van Christus verdraaid en misbruikt met de bedoeling voet aan de grond te krijgen voor de leer van de goddelijke mens.

Metafysica en het goddelijke ego

Westers Power Evangelie is afhankelijk van het filosofisch en methodologisch kader van de psychologie. Speerpunt voor het religieuze leven vormt het individu zelf en zijn emotionele zelfverwerkelijking. De beleving van zijn eigen mens-zijn is erg gebonden aan het psychologisch kader - zijn achtergrond, subcultuur, en zelfs zijn economische - en sociale situatie. De ontwikkeling van het idee van het genie, de supermens, resulteerde in een brede overtuiging dat het individu op een zekere manier goddelijk is. Dit idee, voorheen alleen gehuldigd door filosofen, is de westerse maatschappij binnen gedrongen middels de praktijk van de psycholoog. De oude mystieke leer, dat de mens een vonk goddelijkheid in zich draagt, wordt nu gebruikt bij mensen met emotionele verwondingen en dient als motivatie om een gelukkig leven te gaan leiden. Geluk wordt een subjectieve ervaring, wanneer iemand zich 'goed voelt'. Maar vaak wordt het geloof dat men goddelijk is gereduceerd tot een louter emotionele status. Zelfs maar een kort emotioneel hoogtepunt blijkt essentieel, wil een postmodern religieus systeem succesvol zijn. De aanhangers van het Power Evangelie zijn voortdurend in strijd tegen het rationalisme.

De onzichtbare wereld wordt heel aantrekkelijk voorgesteld, daarentegen wordt de materiële en sociale wereld met een pessimistische houding benaderd. De innerlijke mystieke wereld wordt ervaren als een thuis, een privé-leven, terwijl het schijnt dat het individu bedolven wordt onder de problemen uit de zichtbare wereld. Een diep gewortelde scepsis tegen grote sociale structuren, zoals politieke partijen, kerken of andere instituten, wordt aan de dag gelegd. Meer dan 150 jaar kon in het Westen de leer van het Power Evangelie zich verder ontplooien op een voedingsbodem van een filosofische traditie. Het idee van het goddelijke ego breidde zich uit van de rationalistische filosofie in de 19e eeuw naar de praktische psychologie van de 20e eeuw. Met elke nieuwe generatie kwamen er nieuwe wegen tot expressie van het ego, die werden gevierd als ware revoluties.

De intellectuele basis voor het metapsychisch egoïsme is tweeledig en op het eerste gezicht tegenstrijdig. Aan de ene kant wordt het ego opgeblazen tot op het punt, waarop het zich kan identificeren met goddelijke kracht. Het meest extreem wordt dit verkondigd door de super-Duitser en filosoof Fichte. Aan de andere kant wordt, door de invloed van het boeddhisme, de identiteit van een individu volledig verworpen en wordt het mens-zijn beschouwd als een proces, op weg naar het verlichte individu, de Boeddha of het genie. Deze kant van de medaille werd in de westerse filosofie geïntroduceerd door Schopenhauer. Het idee van het genie, de supermens, en zelfs van een superieur Duits ras, was door hem al ontwikkeld om weerstand te bieden aan de humanistische hoogmoed van de Franse elite.

De ontologische beschouwingen van Kant over de eerste levensvorm, de 'a a-priori, werden verder ontwikkeld door Fichte. Hij zette de cognitieve eigenschappen van de mens op de eerste plaats, terwijl Kant gelooft, dat het 'opperwezen' het denkvermogen als eerste heeft gecreëerd. Dit absolute - of opperwezen werd gezien als iets dat los stond van de mens. Feitelijk was het Fichte, die de geschiedenis van het denken heeft beïnvloed door zijn term: "Sich selbst setzende ich."; het ego dat zichzelf tot leven roept en zijn eigen waarde bepaalt. Zo verhuisde het opperwezen van buiten de mens naar binnen in de mens. Fichte heeft het over een daad van het verstand, welke een identiteit creëert en het ego aan het denken zet. De rede ontstond door het zelf, of het absolute ego. Zelfs de zogenaamde transindividuele rede is een daad van het denkende bewustzijn.

Deze ideeën hebben bijzonder veel invloed gehad op de postmoderne filosofie van vandaag. Fichte ziet het ego als een kracht. Deze kracht wil vrij zijn van alles wat buiten het ego is. Het volmaakte leven is de ervaring van de zelfverwerkelijking van het ego. Die vrijheid zou de mens heel dicht moeten brengen naar de status, waarin Fichte roept naar onmetelijke universum boven hem: "Jij bent veranderlijk, maar ik niet; en ik zal uiteindelijk ongeschonden blijven zweven boven de puinhopen van jou diverse bestaansvormen." Deze superkracht van het ego kan alleen verstaan worden als het ego geplaatst wordt buiten de context van de beleefde werkelijkheid. Het absoluut onderworpen zijn aan een metafysische instelling leidt via de autonomie van de genius tot zijn autisme. Fichte ziet met name de kracht van het ego in haar vermogen te fantaseren.

Die kracht maakt dat het ego zweeft tussen het onbeperkt eindige en het begrensde tijdelijke. Zoals ook in het pantheïsme, wordt de macht van dit spanningsveld als goddelijk beschouwd, waardoor men gelooft dingen te kunnen ervaren. De denkers, die hier heel extreem in zijn, zetten de onmetelijke hoogmoed van de supermens in de schijnwerpers.

De gebroken identiteit van de supermens

Zoals met alles wat onbeperkt uit Gods schepping wordt genomen, zijn ook hier consequenties isolatie van het individu, van zijn sociale leven, en van zichzelf. Vervreemding is het meest zichtbare psychologische effect van het absolute ego. De term supermens impliceert kracht, gezondheid en macht. Echter, deze attributen zijn enkel te vinden in zijn fantasie. Ook wordt dat niet als een schande beschouwt, immers verbeelding wordt gezien als de grootste kracht. Als men het getransformeerde ego van buitenaf bekijkt, is er niets te vinden van zijn grootheid of goddelijke natuur. Het ego heeft een gefragmenteerde en onsamenhangende identiteit.

Het filosofisch opwaarderen van het ego tot iets goddelijks was oorspronkelijk een poging om een aantal nieuwe halfgoden te creëren. In de huidige massacultuur claimt iedereen zijn eigen goddelijke natuur. De bekende Hollywood actrice en megaster van de New Age, Shirley MacLaine riep in haar hoogtijdagen : "individuen over de hele wereld ontginnen hun innerlijke kracht om te ontdekken wie ze zijn, en die kennis te gebruiken om hun leven op te waarderen en hun omstandigheden op een hoger plan te brengen van geluk en productiviteit." Er wordt geleerd dat iedereen zijn supermens-zijn kan vinden door zich naar binnen te keren. Maar deze bewering valt te pletter op de steenachtige bodem van het veelzijdige dagelijkse leven.

Daarom zijn er divèrse super-personen nodig voor de invulling van de divèrse aspecten van het leven. Dit leidt tot een onsamenhangend ego, hetwelk probeert zich in te passen in elke situatie. Omdat er vanuit gegaan wordt dat er geen absolute maatstaf bestaat en dat de mens zelf alle regels en uitgangspunten moet vaststellen, wordt het individu ertoe verplicht in iedere nieuwe situatie zijn eigen norm vast te stellen en zelfs zijn eigen identiteit. Alleen dat wat direct bruikbaar is, is geldig. Dat is één van de belangrijkste dogma's Zij, die vinden dat ze zelf vrij zijn van alle regels of voorschriften, zijn degenen die zich het beste kunnen aanpassen aan de verschillende groeperingen in de maatschappij.

Ze manipuleren anderen door hun bovennatuurlijke kracht, zoals het voor henzelf het beste uitkomt. Maar … mislukking is altijd aanwezig. Een grote kloof tussen het geloof in de goddelijke almachtige mens en zijn dagelijkse vernederingen door de medemens en maatschappij creëren een kwetsbare psyche, wat complexe schizofrene problemen veroorzaakt. Dit opent de deur voor pathologische krankzinnigheid. Verrassend genoeg worden deze problemen in het Power Evangelie op prijs gesteld. Geestesziekte wordt beschouwd als een teken van het genie, want daardoor kan de 'daimonion' zichzelf uiten. Krankzinnigheid werd eerst gezien als een tragisch gevolg van extreme betrokkenheid bij een bepaalde discipline.

Maar met de opkomst van de supermens of held in de filosofie, wordt de krankzinnige geest gewaardeerd als een kunstvorm op zich. Schopenhauer bijvoorbeeld heeft verschillende gekkengestichten bezocht om te zien of er zich een genie bevond onder haar bewoners. Hij schreef dat: "diverse personen beschikten over een groot potentieel, en hun genialiteit was duidelijk te zien door de wolk van hun krankzinnigheid." De geesteszieke ontving door deze cultus van de supermens de kwalificatie van uitmuntendheid. Door de vorderingen van de ideologische psychologie, soms ook de pop-psychologie genoemd, wordt het kwetsbare, fragiele ego als norm aangenomen. De psycho-analyse is een geschikte methode gebleken om de filosofische dogma's van de supermens in het hart van de mens te brengen.

Deze methode ontwikkelde zich tot een para-religieuze weg tot redding van het individu. De methode van Freud van transformatie, of beter gezegd, van de manipulatie van het argeloze denken van de mens werd bij verschillende gelegenheden gebruikt door de socialisten, de anarchisten en vandaag de dag door de New Agers, in hun talloze culten. Het is een onderdeel van het systeem van de supermens dat er een therapie wordt geïntroduceerd. Als de mens goddelijk is, leidt dat automatisch tot een vervreemding van de realiteit in het dagelijks leven. Deze toestand van het denken veroorzaakt allerlei sociale problemen en spanningen, waaruit een groot scala van psychosomatische ziektes voortkomen.

De supermens heeft hulp nodig. Hij is niet in staat zijn eigen leven te leiden. Leven naar de principes van het filosofische systeem van het Power Evangelie, zonder enig compromis, brengt het absolute ego in psychologische problemen. Er wordt geleerd dat het hoogste psychologische doel wat bereikt moet worden, is om onverschillig en ongevoelig te zijn voor lijden; zowel voor de eigen pijn als ook voor leed bij mensen uit de eigen sociale context. Maar, dit doel te bereiken betekent volledige sociale isolatie. Alle relaties moeten ondergeschikt gemaakt worden aan het ego. De supermens probeert vrij te zijn van alle sociale structuren. Gevolg is dat het basis-vertrouwen van de mens wordt teniet gedaan. Dit leidt tot een vervreemding van zichzelf en een vervormde beleving van het zelf. De supermens is een erg eenzaam persoon.

Zijn isolatie betekent een breuk met het ware leven. Door het werkelijke leven als vreemd te beschouwen, ontstaat er een liefde voor de wereld van de geesten. Samen met de ervaring van onverschilligheid, ongevoeligheid, komen spontaan visioenen, hallucinaties en diverse transcendente ervaringen. Tegelijk met onverschilligheid doet ook de angst zijn intrede in het leven. Deze angst voorziet de supermens van nog meer energie om steeds verder te vervreemden van het ware leven. Het brengt een tweestrijd in de mens tussen de angst voor eenzaamheid en de angst voor intieme vriendschap. Zij zijn niet langer in staat enige druk te weerstaan en dulden het niet gecorrigeerd te worden. Dat terwijl hun verantwoordelijkheid en vrijheid om beslissingen te nemen hen nog een grotere vrees bezorgd. Zij die vluchten in de wereld van de geesten ontwikkelen angstig bijgeloof voor geesten, duistere krachten, ed. Onverschilligheid tegenover leed leidt tot kwellende angst voor dood en pijn.

De ware identiteit van de aanbidder van het Power Evangelie is te vinden in de praktijk van de psychologische zielzorger. De grote guru's of halfgoden van deze religie hebben graag grote zielzorg praktijken of voorzien in andere vormen van psychologische hulp. De zwakheid en de problemen van de 'verlichte' mens vormen de grondstoffen voor één van de grootste industrieën in de Westerse wereld. Om te beginnen is er een reusachtig leger van goed betaalde psychologen van diverse scholen, die net zo gemakkelijk bereikbaar zijn als de slager op de hoek.

Ten tweede de explosieve groei van de zogenaamde alternatieve geneeswijzen, die meestal gestoeld zijn op de esoterie of oosterse religies. Deze tak is de belangrijkste economische bron van het Power Evangelie.

Een andere economische tak, die razendsnel groeit, zijn ondernemingen voor persoonlijk management en 'life-style-advies-bureaus'. De meerderheid hiervan is gebaseerd op de uitgangspunten van het Power Evangelie. Op alle drie de terreinen zijn het onafhankelijke lieden of organisaties, die de mensen manipuleren door occulte systemen. Deze methoden zijn nog het meest succesvol bij het werven van nieuwe leden en volgelingen. De zogenaamde hulp vergroot nog meer het psychologische probleem van de eenling. Eenmaal getransformeerde mensen vertonen alle psychologische symptomen van getraumatiseerde mensen. Hun wonden worden veroorzaakt door hun actieve betrokkenheid bij het Power Evangelie.

Als de mens zich onttrekt aan Gods genade en beschermende kracht, brengt hij zichzelf altijd schade toe. Een bruikbare definitie beschrijft twee verschillende vormen van trauma. Beide vormen zijn terug te vinden in het leven van de supermens. Trauma A wordt gedefinieerd als psychologische schade door de afwezigheid van elementaire zaken, zoals voedsel, liefde, ed. De aanbidding van het egoïsme en het goddelijke ego voorziet de mens niet langer van de meest essentiële dingen, als liefde en zorg. Nog nooit in de geschiedenis waren er zoveel mensen, die leven in gebroken gezinnen als vandaag de dag. Het gebroken gezin vormt de basis voor gebrek aan kracht. Om toch kracht te hebben en erkenning af te dwingen worden de meest vreselijke acties ondernomen, de zogenaamde trauma B - de slechte dingen die gebeuren. Het goddelijk ego wordt tegelijkertijd dader en slachtoffer.

Als ze zich zelf hun toestand bewust worden, zouden ze die als volgt beschrijven: gevangen op een doodlopende weg. De enige weg, die men nog ziet om daaruit te ontsnappen, is binnen te gaan in een complex onzichtbaar rijk, dat aansluit bij zijn eigen beleving van het ego als godheid. In dat onzichtbare rijk valt de aanbidder van het Power Evangelie en prooi aan verschillende krachten en geesten. Echter, hier is hij in staat om zijn eigen mythe te creëren. De mythe voorziet in een betekenis van allerlei vreemde ervaringen en geeft een interpretatie aan onzichtbare gebeurtenissen. Zelfs verhalen over pre-existentiële ervaringen binnen het kader van de hindoeïstische reïncarnatie bieden een basis voor een psychologische identiteit. De virtuele werkelijkheid wordt bewoond door grote aantallen tegenstrijdige elementen.

Jezus, de logos, overwint Hermes, de mythe

Elke religie moet een verklaring of een reden geven van de individuele geschiedenis, zelfs van het lijden en de dood.

Elke religie gaat er vanuit dat er een reden en betekenis moet zijn voor alle ellende. De psycho-analyse met haar honderden psychologische scholen bieden een methode aan om de hyper-individuele reden van het lijden te verkrijgen. Omdat het individu zichzelf als god beschouwt, betekent dit, dat hijzelf zijn eigen helper is. Maarten Luther zegt dat diegene of datgene wat je om hulp vraagt in tijd van nood, dat is jouw god. "Want geen mens is zo goddeloos dat hij niet een vorm van aanbidding bezigt of observeert. Iedereen heeft zijn eigen god, waarvan hij zegen, hulp en troost verwacht." Daarom is ook het creëren van een mythe voor het eigen individuele leven een vorm van afgodendienst. Door verschillende esoterische benaderingen wordt deze persoonlijke mythe veranderd in een religieus rijk.

De Griekse god Hermes wordt door de esoterici beschouwd als de hoogste god. Hij wordt afgebeeld met vleugels aan zijn voeten, omdat hij zich verplaatst tussen het zichtbare en onzichtbare, verbindende het leven en de dood, de geesten en de mens. Hermes wordt gezien als de god van de kennis, van esoterische kennis. Uit deze Hermes en een jonge vrouw werd geboren de halfgod Pan. Hij vertegenwoordigt de natuurlijke kracht van de mens. Hermes overwoog dat de god van de bedriegers en dieven door de Grieken was uitgeroepen als auteur van de beroemde mythen.

Hier is dan ook de spirituele oorsprong te vinden van de alchemie, van magie en andere spirituele systemen. De mythe wordt ervaren als een krachtig spiritueel middel, omdat het in ons innerlijk een nieuwe wereld opent. De individuele mens leeft in het dodenrijk, waar Hermes zijn ziel naar toe heeft gebracht. Alles wat normaal gesproken als realiteit wordt verstaan, wordt nu ervaren vanuit het perspectief van Hermes, n.l. met volmaakte kennis. Dat geeft enorm veel kracht om te leven in een nieuwe dimensie, alsof je een sprong voorwaarts genomen hebt in de evolutie van de mens en nu leeft op een hogere verdieping.

Dat houdt in dat daar alles bereikt kan worden door geloof. Je hoeft het je enkel maar voor te stellen en het zal direct plaatsvinden. Het contrast tussen de mythe en de logos is reeds genoemd het verschil tussen leugen en waarheid. Te geloven in de mythe is volledig tegenover gesteld aan het geloof in de logos. Geloof in de mythe kan het beste omschreven worden als een middel om iets te bereiken. In schel contrast daarmee staat het geloof in de logos, in Jezus Christus, als een gebeurtenis. Het is het plaatsvinden van communicatie met de logos, met 'de eniggeborene des Vaders.' Hij was gezien, aanschouwd door zijn apostelen, die van Hem berichtten in overeenstemming met de waarheid.

De Logos, God zelf heeft zich geopenbaard. Niet omdat er iemand was, die de werkelijke betekenis begreep van het verhaal, maar opdat mensen werden blootgesteld aan het goddelijke licht, aan de Logos. Het licht der mensen kwam in de zichtbare wereld; het werd zelf zichtbaar; het werd zelfs Mens, Jezus van Nazareth. In tegenstelling hiermee is er het goddelijk licht in de mythe, waarbij echter de individuele mens de wereld van het licht binnengaat, daarbij de zichtbare wereld van de mens verlatende. Maar de Logos des Levens trad in het openbaar en werd gezien door personen uit onze geschiedenis; zoals de apostel Johannes, de zoon van Zebedeus, zijn vrienden en vele andere joden.

Johannes heeft de Logos gezien met zijn natuurlijke ogen en Hem aangeraakt met zijn handen. Daarom in Johannes terecht in staat om te getuigen van het Woord des Levens. De reden voor de openbaring van de Logos is opdat zij die horen en geloven gemeenschap zouden hebben met God zelf en samen met hen, die getuigd hebben van de geopenbaarde Logos. Aan de andere kant van de kloof zien we dat het geloof in de mythe de gelovige juist verwijdert van gemeenschap met mensen en God. Hij verandert, transcendeert en zoekt niet de gemeenschap op, omdat de kracht van de mythe, die aan het leven van de individuele mens is toegevoegd, wordt beschouwd als de eigen verdienste van de gelovige. En het is niet toegestaan dit af te nemen van de geestelijke veroveraar en dat het profaan of belachelijk wordt gemaakt door de zogenaamde onwetenden.

Een heel andere gesteldheid spreekt uit het avontuur van het geloof. Dit leidt tot grote waardering en zelfs liefde van de kant van de geopenbaarde logos, de persoon van Jezus Christus. Allereerst kwam de logos tot ons als een geschenk van de Vader, de enige God. Het antwoord van de mens is hem te vertrouwen vanwege de gave van de Logos, Jezus' plaatsvervangende offer, waardoor de liefde van God voor de individuele mens zich bewijst. De gelovige staat met een standvastig geloof in deze feiten in elke situatie, goed of slecht, in gezondheid of ziekte.

Omstandigheden veranderen noch de Logos, noch het vertrouwen van de gelovige. Maar in elke nieuwe levenssituatie ontvangt de gelovige het geloof van Christus, dat nodig is om staande te blijven en de wil van de Vader te doen. Dit roept natuurlijk weerstand op bij de boze, omdat door het geloof de gelovige zichzelf identificeert met zijn Heer. Geloof in de Logos en gemeenschap hebben met Jezus roept geestelijke weerstand op en oorlog. Deze oorlog is reeds gewonnen door 'de kracht van een onvernietigbaar leven.' Door een voortgaand proces van het leren kennen van Gods karakter en zijn waarheid komen mensen tot volwassenheid en rijpheid. Hem te kennen is een avontuur en het wordt zelfs beschreven als het zien van de heerlijkheid van God, Jezus Christus, de Logos.

Zo zal ook Jezus, aan wie alle macht gegeven is in de hemel en op aarde, meewerken om in het leven van de individuele gelovige de wil van God te laten geschieden.

 

"Ik zend u als schapen onder de wolven". Christelijke zending in confrontatie met westers "Power Evangelie". Door Thomas Gerlach, M. div. MA

(vertaald door Marco Blankenburgh)

Notes:

Ramachandra, Gods that fail, 12
Richard Tarnas, The Passion of western mind (new York 1991)
‘muqov’: Gustav Stahlin in Gerhard Kittel, ed, Theological Dictionary of the New Testament (Grand Rapids 1967)
in het grieks: ejidolov; idolos, also translated as picture as well
Stahlin, theological di
Stahlin, theological dictionary, - muqov
the archetypes of original pictures are the eidola of Plato” C.G.Jung – das unbewuste im normalen und kranken Seelenleben (Zurich 1926)
Els Nannen – Carl Gustav Jung – der getriebene Visionar (Berneck 1991)
Kol.1:16
zie hfst 3
Pat Adams, ‘Mythos vs. Logos’ in Digital Darkness E-zine Issue 18, The pure emotional person, living in the mythos, is seen as the madman and the pure rational, living in the logos, is seen as the cold blooded criminal. In order to prevent both extremes logos and mythos have to be in conflict with one another.
Schmidt, Gescgichte des Genie-Gedankens, Vol 1. 198
Ibid., 91
Daimonion
Ibid., 101
Ibid., 140
Hans Dieter Leuenberger, ‘Das ist Esoterik” Freiburg 1985
1. Tim. 4:2
pneumasin planoiv
didaskaliaiv daimoniwn
1.Tim.4:1
Justin Martyr, First Apology, in The Master Christian Library Version 5, 1997
Storig, Weltgeschichte der Philosophie, 445
ibid.
Schmidt, Geschichte des Genie-Gedankens, Vol.1, 383
cites in Jones, The Gnostic Empire Strikes Back, 55
Shirley MacLaine is an example for failure. Pastor Dana Wilhelmsen of Sedona, Arizona had a TV discussion on 48 hours news piece on Secret Sedona in Spring of 1991. She insisted that Sedona’s spirit, then the world capital of the New Age Movement, would change the pastor. He proclaimed the unchanging character of Jesus to the TV audience. In 1994 MacLaine moved away and lost her influence that is her spiritual power. Pastor Dana Wilhelmsen, however planted since then by the year 2000 two churches in the area of Sedona.
Schopenhauer, Die Welt als Wille und Vorstellung, Bd 1
Freud, its founder, viewed himself as a genius with the sense of being on a high mission. The development of psychoanalysis into a method that leads into the paradise of the new man might not be his intention. However, the thoughts of any thinker are to be studied in view of the results of his ideas seperately from his intentions; Der Spiegel 25/1998
Gottfried Kuenzlen, Der Neue Mensch (EZW) information 85
Schmidt, Geschichte des Genie-Gedankens, Vol.1, 336
see the development of the divorce rate, the number of unmaried sexual relationships, etc.
Angst, a german word derived from the concept for being boxed in, being in a very narrow place
Hansjorg Hemminger, Der Markt des Ubersinnlichen – Hoffnung auf lebenshilfe in New Age, EZW impulse nr. 31
Terms taken from the Christian counseling ministry Shepherd’s house
Martin Luther, The large Catechism
Leuenberger, Das ist Esoterik, 44
see Chapter 3, Pantheïsm – the cosmology behind Power Religion
muqoi (mythoi)
Johannes 1:14
1. Johannes 1:1-3
Rom. 5:6-10
Heb. 6:16


Share:Del.icio.us!Facebook!Google!Live!Yahoo!

Categorie: Postmodernisme