Op de vlucht voor je verleden

 

Op de vlucht voor je verleden?

over het belang van verwerking, en de rol van vrede en relaties daarin

André H. Roosma

We hebben ongelofelijke haast

"Opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijke haast..." zong Herman van Veen enkele jaren geleden al.
De hoogste baas van een groot Nederlands bedrijf zette onlangs – ik schrijf dit in de week vóór Kerst 2003 – boven z'n column aan zijn tienduizenden medewerkers: 'Niet straks, maar nu!' Het ging erover hoe met name jongeren in onze maatschappij steeds meer op snelheid ingesteld raken. In computerspelletjes en videoclips is het snelste nog niet snel genoeg. Hij concludeerde dat daarom álles maar sneller moet, want die jongeren zijn de klanten van de komende jaren.
Op mijn bureau lagen naast deze column een paar gekopieerde pagina's uit een handboek voor werkers in de verslavingszorg. Daarin stond iets over verschijnselen die aangeven dat iemand onderweg is een serieuze verslaving te ontwikkelen. Eén van die verschijnselen werd beschreven als 'speeding up' (je versnellen), vaak gepaard gaand met superdruk zijn, werkverslaafd raken, niet kunnen ontspannen, verhoging van cafeïnegebruik, toenemende geïrriteerdheid en moeite om goed naar anderen te luisteren.
Die combinatie vond ik toch wel veelzeggend wat betreft de vraag waar 't met onze maatschappij heen gaat.

Constant op de vlucht: vaak het effect van onverwerkt trauma

Onverwerkte trauma's veroorzaken op de bodem van ons bestaan vaak emotionele pijn, gevoelens van machteloosheid, en allerlei angsten – bijvoorbeeld de angst om emotioneel weer zó in de steek gelaten te worden. Een natuurlijke reactie die je in een groot aantal gevallen ziet, is om hiervoor op de vlucht te gaan.

lees verder


Share:Del.icio.us!Facebook!Google!Live!Yahoo!

Categorie: Pastorale onderwerpen