Na abortus. Hoe verder?

De tekst van dit artikel is een bewerking van delen van een engelstalige folder "How To Survive Your Abortion - A Guide To Rebuilding Your Life" geschreven door Patty McKinney, Jill Lessard, Terry Selby en Karen Sullivan Ables.

NA EEN ABORTUS ...
HOE MOET IK NU VERDER?

Misschien voel je alleen maar een vage pijn ergens diep in je hart. Het kan ook veel erger zijn. Misschien ben je na je abortus emotioneel wel helemaal in elkaar gestort. Wat voor pijn je ook ervaart, weet dat jij hierin niet alleen staat. Er zijn veel vrouwen, die lijden zoals jij. Er zijn er ook die al door deze pijn zijn heengegaan. Deze folder wil proberen om vrouwen zoals jij te helpen.

Het is normaal dat je verdriet hebt. Je verdriet is een gezond teken. Het is een teken dat je de feiten onder ogen ziet, in plaats van ze te verbergen of voor jezelf te houden, waardoor ze zich binnenin je gaan ophopen en in je gedachten een conflict tussen goed en kwaad laten ontstaan. Je tranen werken genezend. De eerste stap om deze emotionele wonden te genezen, is toe te geven dat ze bestaan, en de oorzaak ervan onder ogen te zien.

Je hebt recht om verdriet te hebben. Als jij een kind verloren zou hebben door ziekte of ongeval, dan zou niemand je dit recht ontzeggen. Bij een miskraam van een kind, dat welkom was, vindt men het ook normaal dat hierover verdriet is. Veel vrouwen zijn verbaasd, als ze merken dat ze verdriet hebben over een geaborteerd kind, want de abortus was toch min of meer een vrijwillige daad. Dat geeft nu juist veel meer reden tot verdriet, omdat jij je bewust bent, dat de abortus ook met jouw instemming werd uitgevoerd. De gevoelens van schuld en verdriet zullen juist heviger zijn. Dokters en mensen, die voorlichting geven over abortus, of anderen, die adviseren over geboorteregeling, vrouwen, die een abortus hebben gehad, psychiaters, ouders, man of vriend, hebben je misschien doen geloven dat je verdriet niet echt en zuiver is. Dit kan er toe leiden dat je je belachelijk, egostisch of schuldig gaat voelen en dat maakt je verwarring alleen maar groter en je gaat denken dat je helemaal doordraait.

Maar je verdriet is niet alleen echt en zuiver, het is ook normaal. Bij een zwangerschap ondergaat het lichaam veranderingen, die horen bij het moederschap. Je lichaam stelt zich in op het krijgen van een kind, je verstand gaat zich voorstellingen maken van het moeder worden. Alles wat dit natuurlijke proces stopt of in de weg staat (zoals bij abortus), verstoort het natuurlijke functioneren van je lichaam en kan je geestelijke gezondheid ernstige schade toebrengen. Het is normaal om een gevoel van verlies, leegte en verdriet te ervaren! Probeer daarom in te zien dat je geheel normaal reageert op een tragische levenservaring. Het feit dat jijzelf meewerkte aan die tragedie, betekent niet dat je geen reden zou hebben tot verdriet. Integendeel, juist hierdoor is er nog meer reden tot verdriet.

Wees niet te hard voor jezelf

Een arts heeft eens opgemerkt dat onzekerheid in het begin van een zwangerschap zo algemeen voorkomt, dat dit onzeker voelen juist vaak een symptoom is van je zwangerschap. Precies in een tijd dat door de veranderingen in je lichaam, het vermogen om een weloverwogen besluit te nemen werd bemoeilijkt, moest je over een zaak van levensbelang beslissen. Hier kwam misschien nog bij dat je waarschijnlijk je beslissing niet zonder hulp van anderen hebt genomen.

Misschien was de vader van de baby niet bereid of niet in staat om te helpen en de verantwoording voor zijn kind te dragen. Wellicht heeft hij op een abortus aangedrongen en heeft hij je overgehaald door emotioneel te worden of door financiÎle redenen aan te voeren.

Regelmatig komt het voor dat ouders, die hun kind willen beschermen tegen pijn, vernedering, voortijdige beÎindiging of onderbreking van een opleiding, abortus doen voorkomen als 'de oplossing' voor 'hÈt probleem'. Als je niet getrouwd was, ervaarde je misschien, dat je omgang met jongens onverantwoordelijk is geweest, en dat je daarom jouw recht om voor het kind te kiezen opgaf ten gunste van de wensen van je ouders. Je meende misschien dat je geen recht had om je ouders nog verder in verlegenheid te brengen en hun plannen voor jouw toekomst in de weg te staan. Met een serieus verlangen om hen niet nog meer verdriet te doen, kreeg je de verkeerde gedachte, dat abortus toch wel 'de manier' was om snel een einde te maken aan een situatie, die anderen, die het meest van je houden, verdriet deed.

Je familie, verzorgers, je beste vriendin hebben misschien allemaal een abortus geadviseerd, ja, daarop aangedrongen en het doen voorkomen als een zeer aannemelijke oplossing voor jouw moeilijke situatie.

Mensen, die zich bezig houden met geboorteregeling of die bij een abortuskliniek werken, hebben je misschien onvoldoende geÔnformeerd om een weloverwogen en wijs besluit te kunnen nemen. Door dit alles was je beslissing niet geheel vrijwillig. De verdraaide woorden die gebruikt werden, hebben je misschien doen geloven dat jouw ongeboren kindje nog geen echt mensje was. Ze noemden het 'een klompje cellen' of het produkt van de bevruchting. Ze hebben je maar weinig of niets verteld over de mogelijke lichamelijke complicaties en nog minder, of in het geheel niet, over de emotionele gevolgen. Ze vertelden je niet veel over de manier, waarop ze jouw kind zouden verwijderen en helemaal niets over de pijn, die het kind daarbij zou hebben. Het is dus heel goed mogelijk dat jij je beslissing hebt genomen op basis van onvoldoende of oneerlijke informatie.

Daarbij kan de misleidende gedachte gekomen zijn, dat nu abortus wettelijk is toegestaan, dit ook goed zou zijn. Per slot van rekening heeft de overheid bepaald, dat abortus goed is en dacht je: Al die vrouwen dan, die zich jaarlijks laten aborteren, die hebben toch niet allemaal ongelijk? Je mag van de wetgevers in ons land verwachten dat ze goede besluiten nemen. Al deze factoren hebben ertoe geleid dat je je niet realiseerde hoe verkeerd een abortus eigenlijk wel is en wat een onrecht het is tegenover het ongeboren kind. Het is daarom niet alleen jouw fout, het is ook te wijten aan het falen van de maatschappij.

Probeer hen te vergeven, die meegewerkt hebben aan je abortus

Het is normaal om boos te zijn op de mensen, die je hadden moeten steunen en opvangen op dat moeilijke moment in je leven, maar die hierin zo jammerlijk hebben gefaald. Maar boosheid, die je laat bestaan en laat groeien in je hart, ontaardt al gauw in bitterheid en haat. Je kunt nooit emotioneel herstellen, als je deze vernietigende gevoelens laat bestaan.

Probeer je in te denken, dat de vader van de baby zich in het nauw gedreven voelde, klem gezet, en dat hij geen andere uitweg zag. Misschien kwam hij terug op elke afspraak en iedere onuitgesproken belofte tussen jullie beiden. Het is mogelijk, dat de relatie met de vader juist is stukgelopen door de abortus. Dan is het niet anders, maar vergeef hem.

Zoek naar kracht om je ouders, vrienden, pastorale begeleiders te vergeven. Ze waren fout, maar dachten dat ze goed deden en dat abortus het beste voor jou zou zijn. Helaas was hun beoordeling onjuist. Dat is triest.

Vergeef de hulpverleners, waarvan je vindt dat ze je voorgelogen hebben, of dat ze niet genoeg informatie hebben gegeven, waardoor je misschien een andere beslissing zou hebben genomen. Velen, die met abortus te maken hebben, verkondigen de mening, dat het achterhouden van informatie een beslissing minder pijnlijk maakt. Wij weten dat het tegenovergestelde waar is, maar dat is op dit moment verleden tijd. Er zijn mensen, die vechten voor wetten om hierin verandering te brengen en om een juiste voorstelling van zaken en feitelijke informatie te eisen voor de vrouw, die deze belangrijke beslissing gaat nemen.

Weet dat God genezing kan geven

Veel vrouwen vertellen, dat ze zich te slecht voelen om Gods vergeving te kunnen ontvangen en dat ze juist Zijn oordeel voelen of verwachten. Maar lees wat God in de Bijbel zegt: "Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder, die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe." (Johannes 3:16). 'Een ieder', sluit iedereen in, die heeft gezondigd en in hoofdstuk 3 vers 23 van de Brief aan de Romeinen staat: "Want allen hebben gezondigd ...".

Abortus is niet slechts een verkeerde handeling, een uitvoeren van een ongelukkige beslissing. Het is zonde. Belijd dit aan God als zonde, en ... "Hij is getrouw en rechtvaardig, om ons de zonden te vergeven en ons te reinigen van alle ongerechtigheid." (1 Johannes 1:9). Ookal haat God de zonde, en is Hij toornig over al het kwaad wat we doen, toch houdt Hij van je. Ook vraagt Hij geen offer van jou om je fout goed te maken. Geen mens is daartoe in staat. Zijn Zoon, Jezus Christus, heeft Zijn leven gegeven om ook voor jouw zonde en schuld te betalen. God staat al met uitgestrekte armen te wachten en verlangt ernaar om de pijn in je hart te verzachten en je wonden te genezen.

Laat niet toe dat de duivel je influistert, dat jouw zonde te groot is, te egoÔstisch, of te vernietigend, en dat God je niet van harte zou willen vergeven, als je Hem daar om zou vragen.

Als je Jezus Christus nog niet kent als je Verlosser, Heelmeester en Vriend, bid dan en zeg Hem in je eigen woorden, dat je Hem aanneemt als je Verlosser, vertel Hem wat er gebeurd is en dat je er oprecht berouw over hebt. Je kunt ook het volgende gebed als voorbeeld gebruiken:

'Vader in de hemel, ik kom nu bij U en belijd mijn zonden.
Heer, het zoeken naar mijn eigen weg en het leven volgens mijn regels hebben dood en kwelling voor mijn kind en mijzelf tot gevolg gehad.
Vergeef mij alstublieft.
Ik dank U dat U Uw Zoon liet sterven om mij te kunnen verlossen.
Ik aanvaard Zijn offer voor mij.
Vader, ik leg aan Uw voeten al mijn gevoelens van schuld, verdriet en berouw.
Reinig mij en genees mij door het offer van Uw lieve Zoon.
Vandaag is de eerste dag van mijn leven met U.
Leer mij om Uw wil te kennen voor mijn leven.
In de Naam van Jezus, Amen.
Blijf bidden en laat ook anderen weten dat je Jezus als Verlosser geaccepteerd hebt.

Het rouwproces na een abortus

Begrijp wat er met je aan de hand is. Soms lijkt het alsof je gevoelens alle kanten opgaan en totaal niet onder controle zijn te krijgen. Je hoopt dat op een dag de pijn verdwenen zal zijn, maar hoe? En wanneer? Als je wat meer inzicht krijgt in wat er met je aan de hand is, zul je er beter doorheen komen. De verwarrende emoties van woede, verdriet en depressie horen bij wat men noemt het rouwproces. Je rouwt om je kind, zoals elke moeder dat zou doen.

De fasen in dat rouwproces, die hieronder beschreven worden, zijn algemeen, maar kunnen bij elke vrouw weer in een iets andere vorm of volgorde voorkomen. Jij zult immers op jouw eigen unieke wijze je verdriet verwerken en je eigen tijd daarvoor nodig hebben. Je zult echter deze fasen kunnen herkennen.

1. Opluchting
Je zult je na je abortus misschien opgelucht gevoeld hebben. Voor een tijdje had je het idee dat jouw problemen voorbij waren.

 

2. Ontkenning en verstandelijke redenatie
'Het was iets dat ik wel moest doen. Het was tenslotte alleen maar een klompje slijm. Het is wettelijk toegestaan, dus is het wel oke.' Dit zijn veel gemaakte opmerkingen. Het ontkennen van de waarheid. Dergelijke redeneringen beroven je echter van de gelegenheid om door het rouwproces heen genezing te vinden.

 

3. Beseffen wat er echt gebeurd is en de shock
Daarna ga je je realiseren wat abortus nu eigenlijk echt is en dit kan overweldigend en beangstigend zijn. In totale radeloosheid heb je misschien wel uitgeroepen: Ik heb mn kind vermoord. Dit besef kan je doen terugkeren naar de ontkenningsfase, om jezelf opnieuw wijs te maken dat het iets was, dat je moest doen. Ga je echter wel verder, dan kom je in de meest pijnlijke fase van het rouwproces.

 

4. Boosheid en depressie
Wanneer je ten volle beseft, wat een abortus werkelijk is, dan komt dat hard aan. Je voelt je kwaad, verraden, gebroken door verdriet of depressief. Gedachten over zelfmoord kunnen bij je opkomen.

Soms lijkt het leven totaal zinloos. Onverklaarbare woede, schuld, berouw of zelfverachting overvallen je. Je krijgt misschien last van slapeloosheid, nachtmerries en nare herinneringen. Misschien ben je gaan drinken, gebruik je drugs, of geef je toe aan oppervlakkige relaties en hoop je hiermee de leegte van binnen te vullen en de pijn te verminderen.

Je hebt spijt van je abortus en je zou er alles voor over hebben om het ongedaan te maken. Het nemen van beslissingen lijkt een onmogelijkheid. Je denkt veel aan je baby. Hoewel je overweldigd kunt worden door deze gedachten en gevoelens: wees niet bang. Ze horen allemaal bij het verdriet.

Vele vrouwen hebben dit ervaren en hebben uiteindelijk hun pijn kunnen verwerken. Nu is het de juiste tijd om God te zoeken en hulp te vragen bij een begripvolle gelovige, hulpverlener of vriend.

 

5. Acceptatie en overgave
Met goede hulp zul je een bepaalde rust en een duidelijk beeld van je verleden krijgen. Wil de genezing volkomen worden, dan zul je vergeving voor jezelf moeten vinden en aanvaarden. En met Gods hulp moet je anderen vergeven. Dagelijks zul je je gevoelens van woede, bitterheid en zelfhaat aan Jezus moeten geven. Als je dat niet doet, ga je eraan ten onder.

 

6. Hoop en herstel
Als je voor je Schepper komt te staan, moet je wel bedenken dat het Zijn genade, en niets anders, is geweest, die je tot hier heeft gebracht. Op geen enkele wijze valt er iets van de genezing aan jezelf toe te schrijven. Christus roept ons niet uit onze zonde en geneest ons daarvan, opdat we dan daarna op een voetstuk zouden gaan staan om vervolgens door de wereld bewonderd te worden. Integendeel, nu kun jij anderen in hun nood bij staan, met dezelfde bewogenheid en genade die door Hem aan jou gegeven is. Door het helpen van anderen kom je los van jezelf en dan keert ook je gevoel van eigenwaarde terug.
De weg van verdriet naar genezing, van dood naar leven, kan lang en pijnlijk zijn! Maar tegelijkertijd kan het ook een tijd zijn van groei, van volwassen worden en van het bij jezelf stilstaan en alles op een rij zetten. Door aan je gevoelens toe te geven en ze over te geven aan God, zul je bevrijding ervaren.

De gedachten aan je kind dat je hier op aarde nooit gekend hebt, zullen altijd blijven. Die herinnering gaat niet weg met de genezing - alleen de tranen.

".. zo is dan wie in Christus is een nieuwe schepping; het oude is voorbijgegaan, zie het nieuwe is gekomen." (2 CorintiÎrs 5:17)
Karen Sullivan Ables
een vrouw die net als jij een abortus heeft gehad
1998

Wil je eens doorpraten, bel of schrijf dan naar
Stichting Schreeuw om Leven,
Ruitersweg 35-37,
1211 KT Hilversum,
tel: (035) 624 43 51.

"How To Survive Your Abortion - A Guide To Rebuilding Your Life";
uitgever: The Precious Feet People,
919 S. Main St., Snowflake, AZ 85937, U.S.A.


Share:Del.icio.us!Facebook!Google!Live!Yahoo!

Categorie: Pastorale onderwerpen