Gameverslaving

 

Gameverslaving

Dit artikel gaat over “gamen”. Dat is iets waar de meeste ouderen onder ons - in ieder geval in hun jeugd - niet mee te maken hebben gehad. “Gamen” was de Engelse vertaling van een spel spelen en dan had je het toch meestal over ‘Mens Erger Je Niet’ of ‘Monopoly’. Tijden veranderen, dat is duidelijk. En het is ook niet altijd slechter of schadelijker dan in het verleden. Maar zoals met alles, bestaat het gevaar van overdrijven. Dat is ook met “gamen” het geval. Zelfs verslaving is daarin een bekend verschijnsel geworden. Talloze kinderen kunnen geen dag meer zonder hun Gameboy, Nintendo X-box of hoe ze allemaal ook mogen heten. En helaas lijken veel ouders zich daar niet druk (meer) om te maken. Alsof de strijd al verloren is! Verslaving is echter altijd een kwalijke zaak. Voor dergelijke kinderen betekent het ook dat ze allerlei andere spelvormen niet meer ontwikkelen, veelal binnen zitten en zich in veel gevallen isoleren. Uiteraard zullen er altijd ouders zijn die zeggen dat hun kind samen met een ander kind achter de Gameboy zit. Los van de ontwikkelingen op psychologisch gebied, is er ook een geestelijke kant aan dit probleem. Verslaafd zijn aan iets trekt je weg van God. Als je iets belangrijker vindt dan God, dan is dat een afgod. Zo simpel leert de Bijbel ons dat. Dat geldt ook voor kinderen, al moeten volwassenen hen daarin helpen en voorleven. Want als wij andere dingen belangrijker vinden dan God, hebben we geen recht van spreken. Laten we daarom toezien op onszelf, en onze kinderen helpen om op een verantwoorde manier om te gaan met nieuwe ontwikkelingen in sport en spel.

Speelt u mee?

PSP, DS, Gamecube, Wii, Xbox en PS3. Kunt u het nog volgen? Of haakt u af? In beide gevallen: doorlezen! Uw kind weet namelijk precies waar we het over hebben en daarom kunt u niet achterblijven. We nemen u graag mee in de wereld die ‘gaming’ heet. Kijkt u met ons mee of de digitale buurt waar uw kind in speelt wel veilig is? De ontwikkeling op het gebied van computergames blijft razend snel doorgaan. Nintendo, Sony en Microsoft buitelen over elkaar heen met nieuwe spelcomputers. Ieder jaar verschijnt er wel een nieuwe variant. Nieuwe spelcomputers kosten al gauw € 300,-. Kinderen hebben al jong veel geld te besteden en de spelfanaat is dikwijls bereid om € 50,- neer te leggen voor een spelletje. Ook op gewone pc’s zijn er steeds meer spellen waar uw kind uren mee kan spelen. Tijd om eens te kijken naar de gevaren van gamen, de positieve kanten en naar de manier waarop u als ouder het beste met dit populaire tijdverdrijf om kan gaan.

Met af en toe gamen kan je ontzettend veel lol hebben. Als je goed kan sparen kan je ook nog eens in de zoveel tijd een nieuwe game kopen. Maar wat voor games zijn er eigenlijk allemaal? Voor de doorgewinterde gamer is dit bekend, maar de nieuwkomer leert hier een eerste les in gamen. Allereerst kennen we twee soorten games, namelijk singleplayer (solitaire spelen) en multiplayer (groepsspelen), dus in je eentje of met z’n allen. Houd je van actie, dan speel je Action. Puzzelaars spelen liever Adventure games. Eindeloos dwalen door grote gebieden op zoek naar geheime gangen en nieuwe gadgets. Je kunt deze twee speelstijlen ook combineren in een ActionAdventure . First Person Shooters is het meest populaire genre onder gamers. Als gamer zit je als het ware in je personage. Wat hij ziet, zie jij op je scherm. Een andere vorm is de Third Person Shooter, waarbij je jouw personage op de rug kijkt en hem zo bestuurt. Bij een Massive Multiplayer Online game spelen duizenden gamers over de hele wereld via internet één game. Op dit moment zijn World of Warcraft en Guildwars erg populair. Tijdens het gamen kan je met elkaar chatten (kletsen) om bijvoorbeeld afspraken te maken over de manier van spelen. Vaak speel je in clans met je online vrienden. In Platform games ben je vooral bezig met klimmen, springen, van en naar verschillende platforms. Sportgames zijn razend populair. Je kunt basketballen, voetballen en boksen. En dat allemaal als professional. Omdat er zoveel varianten zijn van race-games is Racing een apart genre. Heb je altijd al een keer willen rijden in een Formule1-auto of op een racemotor, dan is dit jouw genre. Real Time Strategy zijn games waarin je strategieën moet bedenken om je doel te halen en het verhaal zich afspeelt in real time (het verloop van het spel is afhankelijk van hoe snel je handelt). In Role Playing games draait het allemaal om het uitbreiden van de vaardigheden van je gekozen karakter. Je moet dan denken aan vechten, missies uitvoeren, en speciale voorwerpen verzamelen. Een Simulation game (of kortweg gewoon een Sim game) is een game met een mix van vaardigheden, geluk en strategie. In dit spel probeer je de realiteit te simuleren. Net echt, zeg maar. Turn Based Strategy heeft veel weg van Real Time Strategy games, met het grote verschil dat je bij Turn Based Strategy als speler om de beurt een aanval mag uitvoeren. Dat vraagt dus om nog meer strategisch inzicht. Als nieuwkomer kan je met deze kennis een gesprek volgen tussen echte hardcore-gamers. Als je nou eens bij zo’n gesprek staat, stel dan een keer voor om bijvoorbeeld naar buiten te gaan. Dan komen die gamers ook nog eens achter hun pc vandaan!

Consequentie van geweld

‘Geweld is geen spelletje!’ is een bekende leus. Toch zijn er veel spelletjes waar geweld in voorkomt. Er zijn drie manieren waarop uw kind kan reageren: het kan angstig worden, afstompen, of zelf ook agressief gedrag gaan vertonen. Als een kind angstig wordt, kan het slecht gaan slapen omdat het zich niet veilig voelt. Goede begeleiding kan ervoor zorgen dat dit over gaat. Bij afstomping is een kind al ‘verder heen’. Veel geweld zien zorgt ervoor dat je er niet meer van opkijkt. Televisiebeelden van geweld, waar ook ter wereld, schokken niet meer als je er teveel naar gekeken hebt. Dit geldt ook voor geweld in games. De gevolgen van geweld in een game zijn niet zichtbaar of voelbaar. Dit maakt dat een kind de consequentie van geweld niet leert. Als het geweld ook nog eens gepleegd wordt door een heldenfiguur, bestaat de kans dat uw kind het gedrag gaat imiteren. Vooral wanneer uw kind sterk beïnvloedbaar is op dit gebied. Als ouder moeten we ons realiseren dat wat het oog ziet, grote invloed heeft op wie we zijn of gaan worden! “Het oog is de lamp van het lichaam. Dus als je oog helder (gezond) is zal heel je lichaam verlicht (helder van aard) zijn. Maar als je oog troebel (misdadig, boos) is, zal er in heel je lichaam duisternis (verduistering) zijn. Als het licht in jezelf verduisterd is, hoe groot is dan die duisternis!” (Matt. 6:22 en 23). 

Virtuele wereld: wat is werkelijk en wat is waar?

De afgelopen jaren is er voor u en uw kinderen een nieuwe wereld bijgekomen: de virtuele wereld. Second Life, The Sims, World of Warcraft, Halflife - het zijn een paar voorbeelden van virtuele werelden op het internet. Voordat we iets over de virtuele wereld kunnen zeggen, is het belangrijk om te weten wat deze virtuele wereld nu eigenlijk is. Een synoniem voor ‘virtueel’ is ‘denkbeeldig’ of ‘slechts schijnbaar bestaand’. Daarnaast betekent virtueel ook dat het te bekijken is via het internet. Op internet bestaan er verschillende soorten virtuele werelden. Ten eerste bestaan er de fantasiewerelden van de online games, zoals Lineage, Halflife en het zeer populaire World of Warcraft (WoW voor de insiders). In deze online games creëren mensen een karakter dat door te vechten en zich te ontwikkelen, land en status verovert. Daarnaast bestaan er de 3-D werelden van bijvoorbeeld The Sims (te spelen op de PC) en Second Life (een internetcommunity). Dit zijn geen games. Mensen ‘spelen’ geen spel maar maken een avatar (karakter) waarmee ze alles kunnen doen wat ze ook in het echte leven kunnen doen: bouwen, geld verdienen, relaties aangaan, werken, reizen. Bij Second Life is er zelfs sprake van een vermenging van de echte wereld en de virtuele wereld. Er begeven zich zoveel mensen op Second Life dat échte bedrijven, zoals ABN AMRO, er een virtueel kantoor hebben geopend. Mensen kunnen er virtueel college volgen van échte universiteiten. Kerken starten er virtuele gemeenten en evangeliseren. 

Videogames helpen mensen hun angsten te overwinnen

Een groep studenten heeft een project ontwikkeld waarbij de Unreal Engine gebruikt wordt om mensen van hun angsten af te helpen. Het idee is dat mensen waarbij de hersenen niet meer optimaal functioneren worden getraind, en daarbij worden geholpen om bepaalde angsten te overwinnen. De studenten hebben een machine gemaakt waarbij de patiënt op een loopband plaatsneemt waar hij omringd is door gigantische schermen. Wanneer de patiënt last heeft van duizeligheid en daardoor niet ver de straat op durft te gaan, wordt er op het scherm bijvoorbeeld een supermarkt gesimuleerd. De patiënt kan dan oefenen om in een drukke omgeving te lopen. Op deze manier kan er heel veel bereikt worden, denk bijvoorbeeld maar eens aan hoogtevrees. De Unreal Engine kan dan grote en vooral hoge gebieden tonen zodat de patiënt ergens hoog kan staan zonder de angst te hebben dat hij elk moment naar beneden van vallen.

Second Life

Mensen die extreem lang games spelen, vertonen dezelfde symptomen als mensen die verslaafd zijn. Dat zeggen onderzoekers van de Medische Universiteit in Berlijn. Eén van de laatste games is Second Life. Dit spel werd ontworpen door Linden Lab als een computerspel voor onder andere Windows. Second Life is een spel waarin de speler een tweede leven kan leiden. Eigenlijk is het geen ‘spel’. Er is geen doel en je kunt ook niet doodgaan. Je mag helemaal zelf bepalen wat je in Second Life doet. Je kunt kopen en verkopen door middel van de zogenaamde Linden Dollars. Eén Amerikaanse dollar = ongeveer 0,75 euro = ongeveer 270 Linden Dollars. Door het computerspel zijn veel mensen rijk geworden. De andere kant echter is dat meer en meer jongeren en ouderen volledig in de ban raken van dit virtuele leven. In toenemende mate kloppen de verslaafden aan deze computerspelen aan bij verslavingsklinieken. Fanatieke gamers blijken erg veel weg te hebben van verslaafden, zo bleek uit een test. Vijftien mannen van in de twintig die door hun gamegedrag problemen hadden met werk en relatie, werden getest. Toen zij geconfronteerd werden met gamebeelden voelden ze een intens verlangen om te gamen. Net als bij een alcoholverslaafde bij wie door bierreclame een intens verlangen naar een biertje wordt opgewekt. ‘Omdat onze hele maatschappij vol is met computers en deze een integraal deel van het moderne leven zijn, kunnen zij er niet makkelijk aan ontsnappen’, aldus Maressa Hecht Orzack die werkt met computerverslaafden in het McLean Hospital in Boston. In Amsterdam is er in een verslavingsinstelling al een behandeling van gameverslaafden begonnen, waarbij de gamepatiënten dag en nacht in de instelling verblijven. De jongste opgenomen patiënt is dertien jaar! Wat moet de conclusie zijn? Ouders zouden beter en nauwgezetter het spelgedrag van hun kinderen dienen te begeleiden. Zou het niet veel beter zijn dat kinderen gestimuleerd worden om meer buiten te spelen? Een gezonde sportwedstrijd is te verkiezen boven het uren gamen op een spelcomputer. De Hoop wil met haar preventieprogramma’s eraan bijdragen om deze verslaving onder jongeren tegen te gaan en zo mogelijk te voorkomen.

Grenzeloos

Het niet meer weg willen (en kunnen) uit de virtuele wereld is iets waar steeds meer gamers en Second Lifers mee te maken hebben. Onlangs wijdde Zembla een item aan het onderwerp gameverslaving. Daarin stelt onderzoeker Jeroen Lemmens dat 1 op de 10 gamers verslaafd is aan gamen. Het leven in de virtuele wereld brengt risico’s met zich mee. Werkelijkheid en schijnwerkelijkheid zijn niet meer van elkaar te onderscheiden. Het virtuele leven wordt belangrijker dan het echte leven. De investering in online contacten gaat ten koste van de contacten met vrienden, familie en echtgeno(o)t(e) in de echte wereld. Verder is de kans groot dat men in de ban raakt van de virtuele wereld (verslaving). In de virtuele wereld zijn geen regels of vastgestelde doelen, en morele grenzen vervagen of bestaan niet. Er bestaat grote belangstelling voor de behandelmethode van Smith & Jones. Deze kliniek biedt namelijk een behandeling voor jongeren met een gameverslaving. Een nieuwe vorm van verslaving die we vijftien jaar geleden niet voor mogelijk hielden. Veel hulpverleningsinstellingen bagatelliseren de klachten. Gewoon minder gamen, wordt geadviseerd. Maar dat is nou juist het probleem. Volgens Keith Bakker (directeur Smith & Jones) is het junkgedrag van een gameverslaafde nog erger dan die van een heroïneverslaafde. “Laatst is er een jongen weggelopen omdat hij de drang om te gamen niet kon weerstaan. Ze gaan op zo’n moment niets uit de weg om te kunnen vluchten. Gameverslaving is een serieus probleem, dat nog veel verder onderzocht moet worden”.

 

Hyke (29) ging voor zijn gameverslaving op zoek naar hulp en kwam bij Smith & Jones terecht. Hij kickte af en heeft het gamen nu afgezworen. Niet iedere gamende tiener is verslaafd. Maar als er, net als bij Hyke, sociale problemen spelen, dan is de kans op verslaving groot.

 

Beheersbare wereld

Hyke: “Toen ik 8 jaar was, kreeg ik een Commodore 64. Ik vond de spelletjes die ik daar mee kon spelen echt geweldig. Mijn vader werkte in die tijd in Brussel en daarom zat ik als enige Nederlander op een Belgische school. Ik vond weinig aansluiting bij mijn leeftijdsgenoten en was dus veel alleen. Als ik uit school kwam, pakte ik direct mijn spelcomputer en was daar meestal de hele dag verder mee aan het spelen. Leren ging me niet zo makkelijk af en dat maakte me erg onzeker. Ik ontdekte dat ik door te gamen een wereld creëerde die wel te beheersen was. In die wereld kon ik alles heel goed, in tegenstelling tot de echte wereld. Ik gamede toen al zes tot acht uur per dag”.

 

Non-stop gamen

“Op de middelbare school ben ik in de derde blijven zitten omdat ik te weinig aan mijn huiswerk deed. Al mijn tijd ging zitten in het gamen. Uiteindelijk heb ik mijn diploma wel gehaald en ging ik bedrijfseconomie studeren. Ik woonde op kamers en was zo’n twaalf tot zestien uur per dag aan het spelen. Ik speelde spelletjes als Unreal Tournament, Ages of Empires, Doom en Commando Conquerer. Ik was nauwelijks nog bezig met mijn studie en stopte daarom ook toen ik 21 jaar was. Ik was toen al anderhalf jaar bijna non-stop zestien uur per dag aan het gamen. Ik had mijn kamer zo ingericht dat ik alles bij de hand had. Mijn bank stond in het midden. Daarvóór stond mijn televisie en daarnaast mijn pc. Maar ook nog mijn X-box, Nintendo Gamecube, Playstation en Dreamcast. Ik had mijn eigen wereld gemaakt om de realiteit te kunnen ontvluchten”.

 

Online gamen

“Ik merkte dat ik na vier uur gamen gefrustreerd raakte. Om toch rustig door te kunnen spelen, begon ik met blowen. Daar werd ik rustig van en zo kon ik het langer volhouden. Om te kunnen gamen moest ik steeds inloggen op een server in Amerika. Ik bedacht dat dit ook anders moest kunnen en begon een eigen online-gamebedrijf. Via een site konden Nederlandse gamers toen inloggen op mijn gameserver en zo online gamen. Ik heb dat bedrijf na verloop van tijd verkocht aan de investeerders die me hadden geholpen bij het opzetten van het bedrijf. Mijn voorkeur bleef al die tijd uitgaan naar gamen. Ik had geen tijd om een bedrijf te runnen. Ik heb daarna 5 jaar niet hoeven werken, omdat ik genoeg geld had overgehouden aan de verkoop van het bedrijf. Toen ik na vijf jaar bij het familiebedrijf van mijn vader ging werken, bleef ik gamen. Ik speelde online spelletjes als Warcraft en Everquest. Dit zijn real time spelen waarbij je per maand een bedrag betaalt om te kunnen spelen en er steeds nieuwe elementen bij komen. Je raakt letterlijk nooit uitgespeeld. Miljoenen mensen ter wereld spelen mee met het spel. Vroeger had je computerspelletjes met een duidelijk begin en een eind. Als je klaar was, moest je iets nieuws zoeken. Nu worden computerspelletjes zo gemaakt dat je het niet uit kan spelen. Het spel wordt steeds vernieuwd”.

 

Afbouwen?

“Mijn vriendschappen heb ik in die tijd verwaarloosd. Ik zag mijn familie ook niet meer en zorgde niet goed voor mijzelf. Mijn gezondheid ging dan ook hard achteruit. Omdat ik bijna non-stop gamede, een ongezond leefritme had en niet sportte, kreeg ik hartritmestoornissen. Ik heb in die tijd ook contact gehad met verschillende instellingen en psychiaters. Die zeiden dat ik gewoon minder moest gaan gamen. Afbouwen, zeg maar. Nou, dat lukte me echt niet. Ik gamede gewoon door. Ik zat in een soort ‘loop’. Ik kon gewoon niet stoppen. Bij een andere verslavingskliniek begrepen ze me niet. Ze wilden me leren gecontroleerd te spelen. Alsof dat lukt bij een gameverslaafde. Het is helemaal kappen of doorgaan. Een middenweg is er niet voor mij”.

 

“Bij Smith & Jones ben ik afgekickt. Mijn moeder zag Keith Bakker (oprichter, red.) op Nova en adviseerde mij om langs te gaan. In het intake-gesprek werd mij al duidelijk dat ze mij begrepen. Hier heb ik geleerd dat ik moet kappen met gamen en hoe ik een ander leven kan leiden. Ik heb mezelf hier overgegeven aan God. Ik weet dat ik uit mezelf geen leven zou kunnen leiden zonder gamen. Mijn ‘eigen ik’ maakt er zo weer een potje van. Ik lees veel in de Bijbel om te ontdekken wie en wat God eigenlijk is. Ik wil in ieder geval geestelijk leven en niet toegeven aan begeerten. Als ik teveel naar mezelf luister, gaat het weer mis.”

 

Doorbraak

“De doorbraak in de therapie kwam toen ik mijn eigen gekte in ging zien. Toen ik anderhalf maand was opgenomen, kwam Ages of Empires III uit. Tijdens mijn therapie woonde ik op mezelf. Ik moest het spel kopen en zo kwam het dat ik op een dag om 18:00 uur het spel installeerde op mijn PC. Ik heb toen tot 06:00 uur in de ochtend het spel gespeeld, zonder ophouden. Toen crashte mijn PC. Ik probeerde uit alle macht het apparaat te repareren, maar dat lukte niet. Op dat moment doorzag ik mijn obsessie. Ik wilde mijn computer maken om het spel weer te kunnen spelen. Ik zag mezelf gek worden en dat was de juiste motivatie voor mij om door te gaan met mijn therapie. Nu geloof ik dat dit voorval geleid is van boven. Mijn computer is niet zomaar gecrasht”.

 

“Ik leef nu een leven zonder computers. Ik heb alleen een simpele laptop om mijn mail te kunnen lezen. Verder help ik andere verslaafden om af te kicken van hun gameverslaving. Om te blijven realiseren waar ik ben geweest en om vast te houden wat ik nu heb. Ik streef daarbij niet naar perfectie, maar wel naar vooruitgang. Ik ontvlucht de werkelijkheid niet langer, maar ga er mee om zoals het komt”. 

 

 

[kader1]

80 procent van jongeren tussen 8-18jaar gamet. 40 % van hen gemiddeld 4,5 uur per dag

Bron: AD

 

[kader2]

Er zit eigenlijk niet zoveel verschil tussen een drugsverslaving en een gameverslaving, zo concluderen Duitse onderzoekers. Wie extreem lang en vaak computerspelletjes speelt, krijgt last van dezelfde verslavingssymptomen als drugsgebruikers.In het onderzoek van de Charité Medische Universiteit in Berlijn werden fanatieke gamers getest op hun associaties en impulsen - bepaald gedrag dat ook optreedt bij andersoortige verslavingen. Ook bleek uit het onderzoek dat fanatieke gamers, als ze eenmaal bezig zijn, zich door vrijwel niets laten afleiden. Volgens de Duitsers is bij computerverslaving hetzelfde mechanisme actief als bij alle andere verslavingen: de slachtoffers conditioneren hun lichaam en geest op zo'n manier dat beide denken dat er nog maar één manier is om van de drang af te komen, namelijk door er aan toe te geven.

Bron: Elsevier

 

 

Virtuele wereld: werkelijkheid en waarheid

We leven in een wereld waarin de grens tussen werkelijkheid en schijnwerkelijkheid vervaagt. Werkelijkheid is niet altijd waarheid. Immers, de werkelijkheid verandert en wordt door de mens beïnvloed. Gelukkig kennen we de Waarheid. Gods waarheid is onveranderlijk en helder. In het échte leven, maar ook in de virtuele wereld is onderscheidingsvermogen nodig om te weten waarin iemand zich begeeft. Zo komen mensen ook in de virtuele wereld met allerlei wereldbeelden, religies en magie in aanraking. Over magie is de Bijbel duidelijk. Tovenarij en waarzeggerij: het is allemaal een gruwel in Gods ogen (Deuteronomium 18:10-12). Dit geldt dus ook voor virtuele (‘niet echte’) magie. Onze tegenstander zal geen enkel middel onbenut laten om ons te laten struikelen en te binden (1 Petrus 5). Hij beweegt zich óók in de virtuele wereld. God draagt ons op om alles te toetsen en het goede te behouden (1 Thessalonicenzen 5:21). 

Toezicht
Uw kinderen bewegen zich in de virtuele wereld. Ze komen met van alles in aanraking. Vaak zonder enig toezicht! Stel duidelijke grenzen (bijvoorbeeld een tijdslimiet hoe lang ze achter de computer mogen zitten). Als ouder of opvoeder is het daarnaast van groot belang om te weten wat de virtuele wereld inhoudt. Vraag uw kinderen niet alleen naar hoe het was op school of met vrienden, maar vraag ook naar hun belevenissen op het internet. Luister naar hen en toon belangstelling. Geef hen bijbelse kaders waardoor ze gaan nadenken over wat ze doen en wat ze tegen komen. Heilig hen door de waarheid van Gods Woord. Want alleen Zijn waarheid brengt inzicht, vrijheid en bescherming.

Elk voordeel…..

Het voordeel van gamen is dat kinderen er uren plezier van kunnen hebben. Ze kunnen zich er uitstekend mee vermaken en vervelen zich niet. Het grote nadeel dat daar aan kleeft, is dat het zoveel tijd in beslag neemt dat het ze weerhoudt van andere vrijetijdsbestedingen zoals simpel buiten spelen. Het spel dat wordt gespeeld oefent invloed uit op uw kind. Een andere negatieve invloed heeft niet zozeer te maken met hoe lang ze spelen, maar met wát ze spelen.

Ontwenningsverschijnselen bij gamen
Wat we zien bij iemand die verslaafd is aan gamen, kan je goed vergelijken met het gedrag van een alcohol- of drugsverslaafde. Een alcoholist moet bijvoorbeeld steeds meer drinken, voor hetzelfde effect. Zo moet een gamer ook steeds meer gamen om hetzelfde gevoel van voldoening te krijgen. Aan de andere kant zien we ook dat een gamer last krijgt van ontwenningsverschijnselen wanneer hij stopt met spelen. De gamer wordt depressief, angstig of kan alleen nog maar aan gamen denken. Net als bij een alcohol- of drugsverslaving wordt kan de verslaving erger worden doordat de gamer meer gaat gamen om bijvoorbeeld niet depressief of angstig te worden. Gamen kun je ook vergelijken met gokken. In onze hersenen wordt namelijk in beide gevallen dopamine aangemaakt. Deze stof heeft te maken met het gevoel dat we krijgen als we beloond worden. Hoe meer je gamet, hoe meer je het gevoel krijgt dat je beloond wordt. Je raakt verslaafd aan dat gevoel, of beter gezegd, aan de dopamine. Veel jongeren die gameverslaafd raken hebben niet zoveel zelfvertrouwen. In de game kunnen ze veel meer dan in het echt, dus vluchten ze in het spel. Gamen kan een manier zijn om uit de harde realiteit te stappen. Het kan zo ver komen dat ze steeds minder aandacht hebben voor real-life contacten met vrienden en familie. Daarnaast kunnen ze last krijgen van slaapproblemen problemen of problemen op school. Een gameverslaafde kan goed worden geholpen. Het grootste probleem is de gamer zelf. Veel gamers vinden zichzelf niet verslaafd. Als de gamer durft toe te geven dat hij een probleem heeft, is de belangrijkste stap gezet.
Tips voor verantwoord gamen

Hoe kan u als ouder invloed hebben op wat uw kind speelt? Op www.weetwatzegamen.nl staan een paar tips die we u mee willen geven: Kijk naar de inhoudsbeschrijving van een game (recensies op internet). Speel de spelletjes eerst zelf. Leg kinderen uit welke soort games niet goed voor hen zijn, en waarom. Speel als het even kan samen met uw kinderen, of kijk met hen mee en praat over de games  Gebruik bij voorkeur een (spel-)computer in de huiskamer; zo heeft u meer zicht op wat ze spelen Als kinderen vragen of ze mogen gamen, zeg dan niet automatisch ja of nee, maar vraag wat ze willen spelen. Kinderen leren hierdoor bewuster kiezen Maak vergelijkingen tussen situaties in games en in de werkelijkheid. Wat kan helemaal niet en wat kan wel? Wat is echt en wat is nep? Laat kinderen vertellen over hun gedachten en gevoelens bij spelletjes die hen boeien. Zo komt u erachter of ze die met de nodige afstand kunnen bekijken, of dat ze er teveel in opgaan. Tenslotte moet u opletten bij games die online met anderen kunnen worden gespeeld. Wie zijn die andere spelers en welk contact hebben uw kinderen met hen?
In het kort komt het er op neer dat u betrokken moet zijn bij wat uw kind speelt. U moet op de hoogte zijn van hun belevingswereld. Als u mee kan praten over wat hen bezig houdt, zien ze u als een volwaardige gesprekspartner. Beargumenteren waarom een game niet gespeeld kan worden, werkt beter dan alleen ‘nee’ zeggen. Deden we het vroeger met z’n allen rond de tafel, tegenwoordig kan het languit liggend op de bank voor de buis. Maar, het blijft gezellig samen een spelletje doen. .

Overgenomen met toestemming van de website van stichting De Hoop.

http://www.dehoop.org/site/nl/item_id/18271/gamen.html

Jongerenperspectief gameverslaving – uit: PluggedIn 29, 2006

 



 




 

 

 


Share:Del.icio.us!Facebook!Google!Live!Yahoo!

Categorie: Pastorale onderwerpen