Onvolwassen leiderschap

Leiderschap in gemeenten is heel belangrijk. Het geestelijk leiderschap dient echter wel volwassen te zijn, dat wil zeggen, dat het wordt uitgeoefend onder leiding van de Heilige Geest (zie ook kader 1). Helaas is dat niet altijd het geval door zaken als te weinig tijd hebben voor eigen kinderen, onreinheid, ongeduld en boosheid, dominantie, gebrek aan geestelijk inzicht en wijsheid, en weinig stressbestendigheid. Hieronder enkele citaten, die wijzen op de problematiek van de onvolwassen leider. Daarna wordt ingegaan op mogelijke gevolgen van het onvolwassen leiderschap.

“We hebben nog nooit één dag gehad, waarop we geen gasten in huis hadden”, zei ze bedroefd. Haar echtgenoot was te vroeg oudste geworden.
“Iedereen op school vindt mijn vader ‘cool’”. Ze vinden het leuk om bij hem te zijn. Hij luistert naar ze en ze willen zijn raad, maar naar mij luistert hij niet”.
“Hij ging nooit mee naar mijn sportwedstrijden, want iemand anders had hem altijd meer nodig”. Zijn stem klonk mat en futloos terwijl hij in de verte staarde. Zijn vader was te vroeg aangesteld als oudste. Het leven, de aandacht die zijn zoon nodig had, ging naar iemand anders. “Iedere keer als ik zelfs alleen maar denk aan seks, zie ik meneer Marlin. Hij was als een vader voor alle meisjes bij ons op school. Als we met school op kamp gingen en de kleinste meisjes bang werden, dan mochten ze in zijn tent, zelfs in zijn slaapzak. Hij gaf ons snoep als we huilden en soms kwam hij ons met mevrouw Marlin in bed stoppen. Ze hebben zelf nooit kinderen gehad. Meneer Marlin was aangesteld als kampleiding, maar niemand heeft geïnformeerd, of hij volwassen was. Hij had per slot van rekening getuigschriften, dus waarom zou hij geen meisjesschool kunnen leiden? Hij werd te snel aangesteld als leidinggevende.

 

Waar en wanneer is er geestelijke volwassenheid nodig?
Leidinggevenden, die echt bewezen hebben volwassen te zijn, die zijn nodig aan het roer van kerken, scholen, missies en organisaties, die zich bezig houden met de vorming van anderen. Als de activiteiten van een organisatie direct betrekking hebben op de identiteit van haar leden of achterban, dan zijn er geestelijk volwassen leiders nodig. Dit soort mensen is de enige waarborg voor het vertrouwen van anderen in een liefderijke omgeving. De schade die veroorzaakt wordt door onvolwassen leiders is catastrofaal. Door de vele leiderschapsmislukkingen in het verleden en de verschrikkelijke gevolgen die dat met zich meebracht, zijn veel organisaties op zoek naar een manier om dergelijke rampen in de toekomst te voorkomen. Het komt vaak voor dat men leiders kiest op grond van hun opleiding, gaven, beschikbaarheid en ervaring. Volwassen leiders zijn echter zeldzaam beschikbaar. Door hun volwassenheid hebben ze in vele gevallen al diepe wortels in een gemeenschap, meestal zijn ze al waar ze van plan waren te zijn.
Ervaring heeft vaak raakvlakken met volwassenheid, maar is gewoonlijk niet hetzelfde. Begaafde mensen worden abusievelijk aangesteld als leiders van een kerk of organisatie waar charisma heel belangrijk is. Enorm begaafde predikers, evangelisten, musici, aanbiddingleiders en mediapersoonlijkheden maken herhaaldelijk grote brokken in huwelijken en relaties. Christenen in het bijzonder zijn vaak geneigd om begaafde mensen aan te stellen in leiderschap, vaak met fatale gevolgen door hun onvolwassenheid in karakter, moraliteit, gezin en intieme relaties. Tragische voorbeelden hiervan zijn zo ‘normaal’ dat pastores en christelijke leiders die van hun troon vallen, nauwelijks nog in de publiciteit komen, tenzij ze extreem populair zijn. Na iedere mislukking staat er een nieuwe ‘begaafde’ leider op die hetzelfde wrede noodlot tegemoet gaat. Steeds wordt er bij aanstellingen nauwelijks rekening gehouden met geestelijke volwassenheid. Het is dan ook geen wonder dat seksuele verslavingen als telefoonseks en internetporno tot de top vijf problemen van zendelingen en predikanten behoren. Ze proberen te vroeg oudsten te zijn.

Onderwijs is ook geen alternatief voor volwassenheid. We gebruiken onderwijs in het algemeen voor jonge mensen die geen kans gehad hebben om de hogere fasen van volwassenheid te ontwikkelen. Natuurlijk is onderwijs ook belangrijk om kennis op te doen die voor een leiderschapspositie belangrijk is. Maar als leiders weer opnieuw onderwijs ontvangen om hun beroepsvaardigheden te verbeteren of om mensen die hen betalen tegemoet te komen, zal dit hun geestelijke volwassenheid niet verbeteren. Informatie geeft niet automatisch volwassenheid. Slechts weinigen zoeken verklaringen voor het falen van leiderschap of het voorkomen daarvan bij de vraag naar geestelijke volwassenheid. Volwassenheid wordt niet consequent aangewend om succes te verzekeren. Een belangrijke reden waarom men dat niet doet is dat er geen schaal bekend is waarmee men volwassenheid kan meten. Vraag aan de eerste de beste voorbijganger om volwassenheid te definiëren en laat hem mensen beoordelen en u zult zien wat ik bedoel. We vertrouwen stilzwijgend op kennis, en we vinden het belangrijk, maar omdat stilzwijgende kennis niet in woorden wordt uitgedrukt, ervaren we veel moeite om ermee om te gaan. Een van de problemen met een artikel als dit is dat de mensen die op een verkeerde manier van leiderschap en macht houden, er niet op gericht zijn meer volwassen te worden of ernaar te gaan zoeken. Het prototype van een leider waar je de meeste moeite en problemen kunt verwachten, is meestal de laatste die zal begrijpen dat zijn onvolwassenheid een belangrijk deel van het probleem is. We moeten ons daarom er veel meer op richten dat groepen, besturen en leiderschapteams die mensen moeten kiezen en aanstellen, wijze beslissingen hierin moeten nemen.

 

Wat zijn mogelijke gevolgen als een onvolwassen persoon de leiding krijgt?


Geestelijke volwassenen hebben de best ontwikkelde gereedschappen en capaciteiten om zichzelf te blijven, ook onder dwang en stress. Als er geestelijk volwassen mensen nodig zijn en er geestelijk onvolwassen personen de leiding hebben, missen deze laatsten vaak op cruciale momenten die gereedschappen. In een conflict zullen bijvoorbeeld kinderen alleen met zichzelf rekening houden, niet volwassen zijnen partij kiezen. Volwassenen (qua leeftijd) zullen hun groep beschermen, en ouders zullen naar het belang van het gezin kijken. Elk niveau van (on)volwassenheid zal zijn eigen weg gaan om een conflict op te lossen. Laten we eens een voorbeeld bekijken. Onvolwassen leiders hebben vaak grote ideeën, maar hun mogelijkheden om die doelen na te streven als ze boos, bedreigd, of ontstemd zijn, zijn beperkt. Hun hersencontrolecentra keren niet van de zes moeilijke en minder prettige emoties (o.a. hopeloze angst, boosheid, schaamte, verdriet) terug naar vreugde. Dat wil zeggen: hun neuropsychologische vermogens om na één van deze minder prettige gevoelens weer snel naar een rusttoestand in hun gevoelens terug te keren, is minimaal. Meestal blijven ze dagen, weken, soms maanden ‘hangen’ in deze onprettige gevoelens en kunnen daardoor geen goede beslissingen nemen. Daarom worden ze boos op mensen in hun organisatie, want deze zijn er de ‘oorzaak’ van dat de onvolwassen leiders zich niet goed voelen. Zelfs kan het leiden tot het vermijden, degraderen of verwijderen van deze medewerkers. Soms zijn ze zelfs gericht op mensen die ze willen bereiken volgens de doelstellingen van hun organisatie, bijvoorbeeld ongelovigen! De hele organisatie en alle activiteiten worden hier emotioneel gechanteerd zodat niemand het leiderschap, de supporters of de grondbeginselen bespreekbaar durft te maken. Uiteindelijk zal dit leiden tot veel onechtheid en oneerlijkheid. Een leider die niet zijn eigen groepsidentiteit ontwikkeld heeft, op de manier waarop een volwassene dit zou moeten doen, zal doorgaan met werken totdat alles kapot is. Hij heeft een gebrek aan een samenhangend, consistent doel en vertrouwen, en kan geen autoriteit delegeren. Het moreel zal laag zijn en er heerst een sfeer ‘van ieder voor zich’, zelfs als dit in tegenspraak is met de retoriek en de uitspraken van de organisatie. Dit kan jaren zo doorgaan, maar uiteindelijk zullen stress en ziekte en het verliezen van sleutelpersonen aan andere organisaties en nog vele andere problemen het gevolg zijn. Geestelijk volwassen mensen hebben uitgebreide netwerken en vertrouwensrelaties opgebouwd met mensen waarvoor ze zorgen in de gemeenschap. Hun wortels gaan zo diep als het kan. Weinig geestelijk volwassen leiders zullen op cruciale momenten geen vertrouwde helpers en bronnen van de gemeenschap vinden en verworden tot ‘geestelijk kannibalisme’, waarbij mensen ‘tegen elkaar worden uitgespeeld’. Onvolwassen leiders vertrouwen ook meer op niet-geteste en niet-geloofwaardige externe bronnen. Onvolwassen leiders houden ook geen rekening met de mate van volwassenheid bij het aanstellen van mensen voor bepaalde taken, en zo breiden de desastreuze ontwikkelingen zich uit. Om te kunnen begrijpen wat het betekent dat iemand, die daarvoor nog niet klaar is, op de plaats van een geestelijk volwassene zit, moeten we een lijstje maken van vervelende gevolgen die op verschillende niveaus ontstaat. Als u de schadelijke gevolgen ziet of ondergaan hebt, kan het helpen de verantwoordelijke onvolwassen leider achter dit alles te ontdekken. Mijn hoop is dat hierdoor veel schadelijke gevolgen, met name in religieuze organisaties, voorkomen kunnen worden op plaatsen waar geestelijk volwassenen nodig zijn.

Schadelijke gevolgen voor organisatiesLaten we allereerst eens kijken naar de schadelijke gevolgen op lange termijn voor de katholieke kerk in de USA ten gevolge van de priesters die kinderen misbruikten. Nog steeds wordt hierdoor schade berokkend aan de organisatie, de missie, de leden, de interne functies, de financiën en het imago. Omvangrijke bronnen worden aan hun eigenlijke bestemming onttrokken, om gebruikt te worden voor het opruimen van de gevolgen die door hun leiders veroorzaakt zijn. Aan protestantse zijde wordt geschat dat 70% van alle zendelingen tijdens hun eerste termijn mislukken. De kosten van voorbereiding van ieder stel, gezin of team zijn zeer hoog. Het is vaak moeilijk een achterban op te bouwen, die hen op dit punt steunt. Veel mislukkingen van zendelingen zijn vaak terug te brengen tot een collaps van hun hersencontrole-centrum onder hoge druk. Het eufemisme ‘Teruggekeerd wegens gezondheidsredenen’ wordt in de zending vaak gebruikt om het imago en de inkomsten in stand te houden. Vaak zie je ook dat één of meer kinderen van zendelingen emotioneel instorten. Dit is vaak een teken dat een gezin uitgezonden werd om een bepaald werk te doen, terwijl ze daartoe nog niet in staat waren, dus nog niet volwassen waren. Ook het zendingsgenootschap ervaart bij iedere mislukte poging een tegenslag. De kosten binnen het zendingsgenootschap zijn hoog en daarom probeert men een succesvol imago in stand te houden en de focus op de missie te houden. Er wordt echter weinig gedaan om ‘fouten’ te herstellen, zodat de herstelkosten meestal verhaald worden op de slachtoffers en hun gezinsleden.
Een voorganger die een probleem met ‘boos zijn’ had, zag het aantal kerkleden teruglopen van 2000 naar 600 leden. De giften daalden dramatisch nadat hij zes stafleden had ontslagen. Het banksaldo van de kerk kwam in het rood te staan, en wel met een schuld van 30.000 dollar. Honderden kerkleden verlieten de kerk en maar weinigen keerden terug. Het bestuur nam ontslag en de voorganger zelf was binnen een maand verdwenen, net voordat men zijn ontslag eiste. Het bestuur van de kerk had hem te vroeg als voorganger aangesteld. De geloofsgemeenschap verwachtte te vroeg geestelijk leiderschap van hem. Zelfs toen de beroepingscommissie erachter kwam dat de man megalomaan (grootheidswaanzinnig) was, stelden ze hem toch aan. Dit alles veroorzaakte veel pijn en leed, maar de onvoorstelbare waarheid was dat ze zelfs niet één ogenblik onderzocht hadden of deze potentiële voorganger bewezen had volwassen te zijn. Ze dachten dat zijn geloofsbrieven genoeg zouden zijn. Daardoor betaalde hij een menselijke rekening van het te vroeg leiderschap op zich nemen.

 


Schade aan de kinderen en het huwelijk.


Oudsten moeten hun gemeenschappen opvoeden zoals hun eigen gezin, en omkijken naar hen die geen gezin hebben. Dit gebeurt vaak in kerken, missies, en non profit organisaties. De kinderen van predikanten, burgerlijke leiders en zendelingen worden daarvan vaak de dupe. De leider van een bekende organisatie die kinderen over de gehele wereld helpt, zei vaak dat hij zorgde voor Gods kinderen en God zou voor zijn kinderen zorgen. Hij reisde het grootste deel van het jaar over de gehele wereld. De dochter van deze man pleegde zelfmoord nadat ze zich jarenlang depressief en niet geliefd voelde. Haar vader was te vroeg aangesteld als (geestelijk volwassen) leider.
Een zendingsorganisatie stuurde een jong gezin uit om een kerk te stichten in de bergen. De regio was vol van burgeroorlogen en geweld. Verschillende groepen wedijverden om de macht en vermoordden veel mensen om de stad onder controle te krijgen. Omdat men de kerk open wilde houden om te zorgen voor de voortdurende stroom van slachtoffers en hun gezinnen, werden de zendelingen voortdurend blootgesteld aan gevaren en bedreigingen. De ouders waren voortdurend ongerust over de veiligheid van hun kinderen. Ze wilden te vroeg ‘volwassen’ taken op zich nemen. In een paar maanden tijd had de moeder een ernstige zenuwinstorting gekregen, en is het gezin teruggekeerd naar huis. De vrouw is nooit helemaal hersteld. De kerk was trouwens ook niet echt geholpen met deze tragische afloop. Volwassen oudsten weten hoe ze een gemeenschap door lijden heen moeten helpen, maar ze moeten in de eerste plaats hun kinderen beschermen, want deze hebben een stabiele en veilige omgeving nodig. Door deze ouders het werk van geestelijke volwassenen te laten doen, werd deze vrouw voor de rest van haar leven beroofd van haar geestelijke gezondheid, en vanwege dit verlies moesten de kinderen en kleinkinderen tientallen jaren lijden.

Schade aan de kerk en gemeenschap.


De voorganger brieste: “Zij eruit of ik eruit!” In drie maanden tijd was hijzelf weg en met hem ongeveer duizend leden van de kerk. De voorganger was een briljante, begaafde man met een groot probleem, nadat hij zich boos of beschaamd voelde, kon hij heel moeilijk weer tot rust komen. Hij was bij lange na niet die volwassene die hij moest zijn voor het leidinggeven aan een kerk met drieduizend volwassenen die hij moest corrigeren in hun problemen en groepsidentiteit, en toch hadden ze hem aangesteld. De kerk was langzaam gestopt zichzelf te zijn en verschillende kleine sektarische groepjes binnen de kerk probeerden de macht over te nemen. De voorganger was recht op één van de leiders van zo’n groepje afgestapt en confronteerde haar bijzonder hard met zijn opvatting. De voorganger en de oudere vrouw zochten allebei mensen die aan hun kant wilden staan (een duidelijke aanwijzing dat ze weinig volwassenheid bezaten) en niet al te lang daarna deden veel mensen dat ook. Door al die boosheid begon de kerk te wankelen. De voorganger kon goed preken, maar hij kon het niet voorleven, hoe je te gedragen als je boos of bedreigd werd. Het bestuur van de kerk was helaas niet veel meer volwassen en al spoedig waren er talrijke verwonde kerkleden en geen voorganger meer. Hij wilde te vroeg voorganger zijn. Hij had wel de titel, het beroep, de talenten en opleiding, maar hij bezat de geestelijke volwassenheid niet.

 


Schade aan het gezin door gevaarlijke mensen in huis te halen.


Een dochter van een voorganger raakte verslaafd aan de drugs, en deed pogingen tot zelfmoord toen ze achttien jaar was. Vier mannen die in de predikantswoning, samen met het gezin van de predikant, gewoond hadden, hadden haar lastig gevallen. Haar vader nodigde mensen, die in de problemen waren, uit in hun huis, mensen die geen baan meer hadden of die in een afkickproces van de alcohol zaten, en mensen met emotionele problemen. Hij bood een gezin aan voor diegenen die geen gezin meer hadden, maar ze vielen zijn kleine lieve dochtertje lastig. Hij was te vroeg voorganger. Zijn dochter voelde zich niet alleen onveilig en niet geliefd, maar ook onbelangrijk. Ze dacht dat haar vader zijn werk belangrijker vond dan haarzelf. Ze wilde niets te maken hebben met God of met geloof. Ze gebruikte drugs, seks, mannen, auto’s en zelfs haar schoonheid op een destructieve manier. Dit had allemaal vermeden kunnen worden als haar ouders gewacht hadden totdat ze de geestelijke volwassenheid van oudsten bereikt hadden om dat werk ook daadwerkelijk te doen. Niemand echter heeft deze ouders verteld over deze noodzakelijke volwassenheid en nu moeten ze maar afwachten of haar dochter zichzelf van het leven berooft of dat ze blijft leven. Zowel de kerk als zijzelf dachten dat ze na hun aanstelling automatisch de vaardigheden die voor hun baan nodig waren, wel zouden krijgen. Er zijn zelfs voorbeelden bekend waarin alle kinderen, jongens en meisjes lastig gevallen en misbruikt werden. Zulke beschadigde levens zijn het resultaat van het voortijdig proberen voorganger te zijn, voordat het jongste kind dertien jaar is en voordat het predikantenechtpaar geestelijke volwassenheid bereikt heeft.

Schade voor verwonde en eenzame mensen die hulp nodig hebben.


Behalve het verraad dat je seksueel misbruikt kunt worden door je voorganger, priester of counselor met het gevolg dat het laatste sprankje hoop je ontnomen wordt, kan er nog meer schade veroorzaakt worden door mensen die te vroeg als leider aangesteld worden. Een collega van mij had de leiding over een ziekenhuisafdeling voor slachtoffers van seksueel misbruik. Veel van de hen waren hiernaar toe gebracht omdat zij hen ‘geestelijk’ geadopteerd hadden. Vaak nodigden ze slachtoffers bij hen thuis uit en zeiden: “Je bent nu lid van ons gezin”. Toen hun gezin aan de patiënt eindelijk ruimte gaf voor de meer verborgen pijn, in plaats van dat alles gelijk beter ging, brachten ze de betrokkene weer naar het ziekenhuis. Net voordat ze haar in het ziekenhuis terugbrachten belden ze op met de mededeling ”Je moet haar maar vertellen dat ze niet terug kan komen. Het gaat gewoon niet”. Deze mensen waren te vroeg aangesteld als ‘geestelijke ouders’ en dit was een grote klap voor de ‘slachtoffers’.


De organisatie stelde de voorganger aan in zijn derde kerk, nadat hij seksueel misbruik gepleegd had bij vrouwen in zijn vorige twee kerken. Zijn vrouw en kinderen waren diep ongelukkig. Hij was weinig thuis in verband met zijn kerkelijk werk. Hij legde vaak huisbezoeken af en praatte overdag met eenzame en gestresste vrouwen wier man aan het werk waren. De voorganger eindigde dan vaak in bed bij die vrouwen. Toen hij in de derde kerk weer betrapt werd met vier verschillende vrouwen, stelde de organisatie hem aan als rondreizende evangelist. Zo zou hij niet nog meer gemeenten kapot kunnen maken, dachten ze. Daarna reisde de man achtenveertig weken in het jaar door het land zonder thuis te komen. Hij was gewend zijn pas bekeerden te counselen voordat hij weer verder trok van stad tot stad. Denkt u dat hij het werkelijke doel van de zendingsorganisatie bereikte? Hij deed het werk van een geestelijke volwassene terwijl hijzelf nog kind was. Hij was energiek, begaafd, charismatisch in zijn voorkomen, maar niet in zijn geloof. Hij was een bedreiging voor de samenleving. Er zijn nog tal van voorbeelden te vinden van missies die hun doel verloren door geestelijk onvolwassen mensen. Zo was er een zendingsleider die zich bij het minste of geringste nauwelijks kon bedwingen. Hij was naar een gewelddadig gebied in de wereld gestuurd waar zijn woede uitbarstingen ertoe leidden dat zelfs de gewelddadige mensen hem niet in de buurt wilden hebben. Je hoeft geen Einstein te zijn om te weten dat iedere taak die deze man krijgt, op een mislukking uitloopt. Hij kon geen persoon tot volwassenheid leiden, laat staan een groep van geweldslachtoffers.

Schade berokkend aan kerken


Sommige kerken noemen hun voorgangers oudsten, terwijl andere kerken hun bestuur oudsten noemen. In sommige kerken stellen deze oudsten de voorganger aan of ze ontslaan hem, terwijl in andere kerken ze simpelweg de voorganger assisteren bij het werk in de kerk. Als iemand de titel oudste gegeven wordt en hij op enigerlei wijze bemoeienis krijgt met het bestuur van de gemeente zonder dat er naar geestelijke volwassenheid gekeken is, dan zet men de deur voor problemen wagenwijd open. Een goed uitziende jongeman van tweeëntwintig jaar was gekozen tot oudste. Hij was oprecht, toegewijd, had een bijbelschoolopleiding gevolgd en kwam uit een christelijk gezin. Men had niet gekeken naar de mate van volwassenheid van deze jongeman. Zijn kerk maakte in de volgende tien jaar drie afsplitsingen mee! Er werden veel besluiten uit angst genomen, en de discussies gingen allemaal over wie het ware geloof had. De onderliggende onderwerpen werden een blokkade om de rust en vrede in een groep te herstellen. Deze ‘oudsten’ waren nog jaren verwijderd van de volwassenheid die ze nodig hadden. De tijd die ze besteedden aan discussies in het kerkbestuur werd onttrokken aan de tijd die aan het gezin en de kerk gegeven moesten worden. Dit had veel schade tot gevolg bij kerk, gezin en werk. Onvolwassen leiderschap brengt veel risico’s voor een gemeenschap met zich mee.

Schade voor de potentiële oudste en zijn ontwikkeling

Het is duidelijk dat de mensen die zich betrokken weten bij het werk van een oudste de meest aannemelijke zijn om zich tot oudste te ontwikkelen. Als mensen te vroeg naar het oudste zijn willen grijpen, mislukken ze vaak in datgene wat ze willen bereiken. Na herhaalde catastrofale mislukkingen, omdat ze te jong het werk beginnen, worden ze tegen de tijd dat ze de volwassenheid zouden kunnen bereiken gediskwalificeerd door ruzies. Hun gezinnen vertrouwen hen niet meer en willen niet meer samenwerken, net zoals hun gemeenschappen die hen geen kans meer willen geven. Ze voelen zich te hopeloos, te beschaamd om nog een poging te wagen, of ze zijn nog steeds bezig de puinhopen van vorige pogingen op te ruimen. Zo kan je vrouw die door je eigen onvolwassen gedrag psychisch ziek wordt, je bijvoorbeeld afhouden van de doelen die je je eerst gesteld had.

 


Schade voor alle betrokkenen.


Iedere keer als ik spreek over de noodzaak van het aanstellen van een oudste en hun werk, zie ik oudere mensen verbleken door hun vroegere ervaringen met leiderschap. Maar dit geldt ook voor jongere mensen die geleden hebben onder de rampen die onvolwassen leiders veroorzaakt hebben. Angstige blikken verschijnen op gezichten van mensen die als kinderen veel aandacht en affectie tekort gekomen zijn door ouders die bezig waren met ‘Gods werk’.
Mensen die nu zestig of zeventig jaar zijn en die als kind achtergelaten werden in kostscholen en internaten, terwijl hun ouders als zendelingen op gevaarlijke plaatsen hun werk verrichten. Sommigen werden zelfs op driejarige leeftijd ‘gedropt’ en zagen hun ouders om de vijf of zeven jaar. Al deze mensen en gemeenschappen zijn slachtoffers van mannen en vrouwen die te vroeg aangesteld werden als oudste. Voor sommige slachtoffers lijkt dit een inleiding tot levenslange ellende. Er is bij hen geen blijdschap aan de gedachte van volwassen worden, en zij willen dit dan ook niet. De pijn en het verdriet bestrijken soms drie of vier generaties. Er ontstaat dus een onvruchtbare bodem voor de volgende generaties om volwassen te worden.

Schade aan het vertrouwen van ‘echte’ oudsten


Als je de ervaring hebt dat vijf mensen die je probeerden te opereren, incompetent, bedriegers en oplichters waren, zou je je zo gauw aan een zesde toevertrouwen? Omdat het werk van een oudste is om aan vertrouwen en herstel van de identiteit van een hele gemeenschap te werken, zullen voorafgaande fouten bij geestelijk onvolwassen oudsten het gevolg hebben, dat de ‘echten’ ook niet snel vertrouwd worden. Banen en posities die een duidelijk leidinggevend karakter hebben, moeten alleen bekleed worden door mensen die deze geestelijke volwassenheid bezitten. Er bestaat geen kortere weg! Betekent dat nu, dat er geen plaats is voor jonge, begaafde, getalenteerde, charismatische leiders? Helemaal niet. Er is genoeg werk voor jonge, energieke mensen, maar er moet een oudste naast hen staan om hen te laten groeien in een gemeenschap, en om aan de jongeman of vrouw de kans te geven om geestelijk volwassen te worden. Ze moeten eerst hun eigen gezin opvoeden en genieten van hun geestelijke familie en dan op de juiste tijd aangesteld worden als oudsten.

Met toestemming overgenomen uit:
The complete Guide to Living With Men by E. James Wilder Ph.D. © 2004
ISBN 0-9674357-5-7 Shepherd’s House Inc.
Vertaald door Gerard Feller

 


Kader 1:

Volwassenheid: Bewerking uit ‘Bijbels omgaan met stress deel 2’ van dr. Kurt Blatter

Volwassenheid

Als je vergeten en verwaarloosd wordt
Als je steeds weer achtergesteld wordt
En als je dan buigt en dan de Heer dankt in je hart
Voor alle beledigingen en vernederingen

Dat is volwassenheid

Als het goede dat je doet of wilt doen
Belasterd wordt en je verlangens doorkruist worden
Als men tegen je eigen smaak ingaat
Je raad in de wind slaat en je meningen belachelijk
Maken en je verdraagt alles in liefde en geduld

Dat is volwassenheid

Als ieder voedsel je om het even blijft, als je met
Iedere kleding ieder klimaat, ieder gezelschap en
Levensinstelling, iedere eenzaamheid, waarin de Heer je
Leidt tevreden bent

Dat is volwassenheid

Als je iedere ontstemming, iedere klacht, iedere
Onregelmatigheid en slordigheid bij anderen,
Waaraan je zelf geen schuld hebt, kunt verdragen,
Zonder je eraan te ergeren

Dat is volwassenheid

Als je iedere domheid, verdraaiing, geestelijke
Ongevoeligheid, iedere tegenspraak van zondaren,
Iedere vervolging tegemoet kunt treden en je
Dit alles kan verdragen, zoals Jezus alles verdroeg

Dat is volwassenheid

Als je er niet op uit bent, jezelf of je werk in
Gesprekken ter sprake te brengen of naar erkenning
Te vissen, als het je in diepste wezen goed is
Om onbekend te blijven

Dat is volwassenheid

 


Share:Del.icio.us!Facebook!Google!Live!Yahoo!

Categorie: Jim Wilder