Professionalisering leidt tot secularisering. Of niet...?

 

Professionalisering leidt tot secularisering. Of niet...? PDF Afdrukken E-mail

 

‘Laat zien dat je christen bent: word lid van de EO.’ ‘Wij geloven… in jou.’ ‘Durf te geloven… in je eigen weg.’ Drie bekende reclameleuzen die door organisaties worden gebruikt om zichzelf te profileren en aan te geven dat zij over christelijke wortels beschikken. Ik kan er niets aan doen, maar als ik ze hoor of lees, krijg ik kromme tenen. In al deze uitspraken wordt het geloof dat zich hoort te richten op onze hemelse Vader ‘afgeplat’ en gericht op zichzelf, de ander, of een of ander ethisch kernthema. In mijn ogen zijn deze organisaties daarmee (zoals de Bijbel het noemt) ‘wereldgelijkvormig’ geworden. ‘Zou het dan toch waar zijn?’, denk ik dan, ‘leidt professionalisering altijd tot secularisering?’
Professionalisering bij Tot Heil des Volks

Er is in de achterliggende jaren veel bij Tot Heil des Volks veranderd. Heel veel zelfs. De organisatiestructuur is veranderd. In plaats van een vereniging die al het werk omvat, is iedere werksoort in een afzonderlijke stichting ondergebracht. Het Centraal Bureau is omgevormd tot een facilitair bedrijf dat de werksoorten ondersteunt op het gebied van onder meer administratie, personeelszaken en fondswerving. Per werksoort heeft er een visieontwikkeling plaatsgevonden die nu met behulp van beleidsplannen wordt uitgewerkt. Het werk zelf is methodischer van opzet en alle medewerkers voldoen aan strenge opleidingscriteria. Kortom, Tot Heil des Volks is druk bezig met een professionaliseringsproces. ‘Zou bij ons hetzelfde kunnen gebeuren?’, vraag ik mij bezorgd af. Moeten wij dan niet stoppen met professionaliseren?

Bekwaamheden

Als ik het stapeltje functie-eisen die aan onze medewerkers worden gesteld, doorneem dan zie ik dat er nogal wat van hen wordt gevraagd: zij moeten deskundig zijn, zelfstandig, flexibel, resultaatgericht en verantwoordelijk. Ik draai de velletjes om en om en vraag mij af of God in de Bijbel ook zo met zijn dienstknechten omgaat.

Onwillekeurig moet ik denken aan Mozes die door God wordt geroepen om Zijn volk uit het land Egypte te leiden (Ex. 4:10-17). God zoekt hem op als hij een 80-jarige man is en al 40 jaar een eenzaam bestaan leidt als schaapherder en draagt hem op om de leider van het volk Israël te worden. Hij heeft geen affiniteit met de doelgroep, beschikt niet over relevante werkervaring, heeft een strafblad, is niet representatief en veel te oud.

Ik zou een sollicitant met zo’n CV niet eens voor een gesprek hebben uitgenodigd. Toch werd híj door God uitgekozen om een zeer belangrijke taak uit te voeren. Het lijkt wel of bekwaamheden er voor God niet toe doen.

Middelen

Als ik kijk naar de manier waarop wij ons werk opzetten, dan wordt het heel belangrijk gevonden dat er voldoende middelen beschikbaar zijn: er moet voldoende geld zijn, voldoende faciliteiten, voldoende medewerkers en voldoende tijd. Wanneer één van deze zaken in gebreke blijft, dreigt ons werk vast te lopen. Zijn deze randvoorwaarden in de Bijbel ook zo belangrijk?

Mijn gedachten gaan uit naar Gideon die door de Engel des Heren wordt geroepen om het leger van de Midianieten te verdrijven. Dit leger bestaat maar liefst uit 135.000 manschappen. Gideon weet echter niet meer dan 32.000 man op de been te brengen. Een weldenkend mens zal het niet in zijn hoofd halen om met zo’n minderheid de aanval in te zetten. Toch vindt God dit aantal veel te hoog. ‘Er is te veel krijgsvolk bij u dan dat Ik Midjan in hun macht zou geven; anders zou Israël zich tegen Mij kunnen beroemen, zeggende: mijn eigen hand heeft mij verlost’ (Richt. 7:2) Zelfs als Gideon zijn leger terugbrengt tot 10.000 man, is God niet tevreden. Uiteindelijk blijven er slechts 300 man over. Met dit groepje bindt Gideon de strijd aan en… wint. Uit deze geschiedenis komt duidelijk naar voren dat God onze middelen ziet als een bedreiging om ons werk in eigen kracht te doen en de eer voor onszelf op te eisen. Om deze reden verkiest Hij het kleine en geringe.

Methodisch werken

Sinds vorig jaar staat het methodisch werken bij ons hoog op de agenda. De hulpverlening moet methodisch worden opgezet: planmatig en modulair. Dit betekent dat de zorgverlening goed gedocumenteerd moet worden. Hulpverleners moeten daarmee te allen tijde hun handelswijze kunnen verantwoorden. Uiteindelijk hebben wij voor ogen dat alles is ingebed in een totaalsysteem van kwaliteitszorg.

Wij proberen deze nieuwe werkwijze in te voeren zonder verlies van het persoonlijke aspect van de zorg. Onze cliënten, gasten, bezoekers en bewoners zijn geen nummers of euro’s, maar mensen die gevoelig zijn voor vriendelijkheid, warmte en hartelijkheid. En dat willen wij niet uit het oog verliezen. Maar toch, zo vraag je je soms af; is deze operatie eigenlijk wel nodig?

Wanneer Jozua in de buurt van Jericho zijn tenten opslaat weet hij dat hij voor een heel moeilijke opdracht staat (Joz. 5:13-6:7). Hij moet de ommuurde stad innemen, maar hij heeft geen plan. Dan ontmoet hij de vorst van het heer des Heren, die hem een volstrekt onbegrijpelijk opdracht geeft: hij moet met het volk zes dagen lang zwijgend een rondgang om de stad heen maken. Wat een zinloze onderneming! Hij roept vervolgens iedereen bij elkaar en doen wat hen is opgedragen. Wat opvalt is dat hij aan niemand uitlegt waarom het nodig is om rondom de stad te lopen. Toch doet iedereen wat hen is opgedragen. Zes dagen lang worden zij vanaf de muren van de stad bespot en beschimpt. En wanneer zij dan op de zevende dag onder luide klanken zeven maal rondom de stad lopen, storten de muren in en is de stad van hen. God vraagt niet om een plan. Hij vraagt gehoorzaamheid, zelfs wanneer dat betekent dat wij moeten handelen zonder begrip.

Goede voorzieningen

lees verder: http://www.archippus.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=31&Itemid=32

Categorie: Christelijke medische ethiek