Genezing van verslavingen

GENEZING VAN VERSLAVINGEN

In het Duits is in het woord verslaving (Sucht) het woord zoeken (suchen) te herkennen. Volgens het woordenboek is verslaving: "een ziekelijk verlangen naar ...". Uiteindelijk is het resultaat altijd een zo grote mate van afhankelijkheid, die men met de eigen wil niet kan doorbreken. Afhankelijkheid, die gedefinieerd kan worden met een voortdurend zoeken. Verslaving betekent, anders gezegd, dat men het iedere keer doen moet; men laat zich steeds weer leiden door lichamelijke verlangens. Dit ziekelijke verlangen is in de regel sterker dan de eigen wil om er mee op te houden.

Op basis van deze definitie wordt duidelijk in welke mate een verslavingsbehandeling verweven is met wilpathologie, iets waar we later op terugkomen. Mede door de verschillende verslavingsvormen zien we dat in de therapie heden ten dage er vaak een verschuiving van de ene verslaving naar de andere plaatsvindt. (Heroine - methadon, etc.) Het wezen van de verschuiving en vervangingsmiddelen vinden we in het begrip polytoxikomanie. Dit betekent dat mensen op grond van psychische ziektes, een psychisch werkzaam medicament via een arts voorgeschreven krijgen, dat na enige tijd een zekere afhankelijkheid in andere drugs veroorzaakt (Psychofarmaca, alcohol, nicotine, enz). Zo wordt in onze maatschappij in het algemeen gewerkt vanuit het principe van symptoombehandeling. Men is niet meer in staat een oorzakelijke behandeling voor verslavingspatiÎnten aan te bieden.

Iedere verslaving is bij een juiste analyse weer te zien als een vervanging. In de regel een vervanging van niet vervulde behoeftes van lichaam, ziel en geest, waarbij o.i. niet vervulde behoeftes op psychisch en geestelijk gebied het belangrijkste zijn. Het is daarom nauwelijks mogelijk, verslaafden op basis van een humanistische ideologie, die de vervulling van alle lustbehoeftes propageert, oorzakelijk te behandelen. Integendeel, velen zien deze denkwijze juist als een wegbereider van de gestaag toenemende verslavingsafhankelijkheid.

Naar onze overtuiging is er slechts EEN echt alternatief: namelijk de diepgewortelde kennis vanuit het Woord van God, die een oorzakelijke behandeling van alle verslavingsproblematiek mogelijk maakt. "Mij, de Bron van Levend water, hebben zij verlaten, om zichzelf bakken uit te houwen, gebroken bakken, die geen water houden." (alle vormen vervangingsmiddelen, verslavingen en afhankelijkheid)

Het probleem van de verslaving en afhankelijkheid is uiteindelijk samen te vatten in het feit, dat de mens zijn levensdoel mist, namelijk: Dat God zelf voor hem/haar het leven wil zijn. Aan deze bron van levensvervulling gaan velen voorbij, met het gevolg dat ze op de bijna oneindige reeks vervangingsmiddelen zijn aangewezen.

Almacht

Interessant is de relatie tussen verslaving en het begrip almacht. Almacht betekent hier: Alles onder controle willen hebben, alles de baas willen zijn. Veel verslaafden spelen tegenwoordig het macabere spel tussen leven en dood, waarbij ze als het ware macht hebben tot het uiterste te gaan. Ze hebben een schijnbare doodsverachting en zijn vergelijkbaar met de officieren van vroeger tijden, die "Russisch roulette" spelen. "Wat geeft het om dood te gaan, het maakt toch niets uit." Dit "alles willen beheersen" doet zich in het bijzonder voor bij de vele vormen van anorexia. Ook hier oefent men weer controle uit, namelijk op het "ideale gewicht" en aangezien dit tegenwoordig "esthetisch gezien" zeer laag is, is de manier van verslaving, die hier mee samenhangt, een spel tussen leven en dood.

Het calorieënaantal en de milligrammen moeten bij de maaltijden precies worden afgepast. Als het lichaam de gevaarlijke grens bereikt, waarbij geen terug meer mogelijk is, dan is er groot alarm en de lieve familie komt in actie, opdat het ergste toch maar niet gebeurd. Een tekening uit het boek : "Heilig vasten, heilloos vreten" van E.Klessman geeft de situatie goed weer. Het toont de anorexiepatiënt op de top van de berg zittend, van waaruit hij ALLES kan overzien en door zijn gedrag iedereen beïnvloedt en controleert.

Verslavingsvormen

Iedere verslavingsvorm wordt in principe door soortgelijke factoren teweeggebracht. Niet iedere verslaving is sociaal geaccepteerd en natuurlijk is er een verschil in het risico van de verslaving. De verslaving is vaak een vlucht en in wezen een probleemverplaatsing. Het ontstaat meestal vanuit een proces, waarin men enige tijd iets tekort is gekomen. Als we bijvoorbeeld denken aan zwaarlijvigheid ten gevolge van psychische problemen of mensen die verslaafd zijn aan chocolade, dan herkennen we dit principe.

Het is voor alles belangrijk dat de verslaafde deze DIAGNOSE BIJ ZICHZELF STELT en verantwoording gaat afleggen over de bewuste en onbewuste achtergronden van zijn verslaving.

Soft en hard drugs?

Het begrip soft en hard drugs is zeer verwarrend. Het impliceert, dat er onschuldige (soft) en gevaarlijke (hard) drugs zijn. Het gevaar van de hard drugs is, dat ze moeilijker te doseren zijn, omdat ze meestal (heroïne en cocaïne) intraveneus toegediend worden, ze werken snel en het zuiverheidgehalte is beslissend voor hun uitwerking. Afhankelijk van het marktaanbod kan de drug "versneden" zijn of "puur"; dit kan de gebruiker dermate verrassen, dat het zijn dood kan worden.

De uitkomsten van veel wetenschappelijk onderzoek over cannabis sedert de jaren zestig m.b.t. soft drugs zijn bijzonder alarmerend. Het heeft een beschadigend karakter op praktisch alle organen van het lichaam, omdat cannabis vetloos is en daarom wordt afgezet in hersenen, lever en hartspier. Cannabis of hasj beschadigt in grote mate ook de kiemvormende cellen en organen. Het is daarom onbegrijpelijk, dat t.a.v. de verslavingsproblematiek en de "soft drugs" in de Nederlandse politiek zo'n "soft" beleid wordt gevoerd.

Trends in de verslavingstherapieÎn

Onze maatschappij wordt in toenemende mate met het probleem van de verslaving geconfronteerd. Steeds meer wordt verslaving en afhankelijkheid in onze samenleving geaccepteerd als iets "normaals". Dezelfde maatschappij, die al jarenlang pleit voor het absolute zelfbeschikkingsrecht van het individu, een samenleving die zich allang grotendeels heeft losgemaakt van de lastige banden en verantwoordelijkheden ten opzichte van de Levende God. De "vrije maatschappij" proclameert daarom in plaats van ondergeschiktheid aan de geboden en raadgevingen van God, de volledige "vrijheid" om zonder remmingen alle lusten te botvieren.

Zo'n instelling werkt het gebruik van drugs natuurlijk in de hand. De rusteloze en onzekere mens wil "high" zijn, wil vergeten, alles achter zich laten, uittreden, verdringen en urenlang in een schijnwereld wegkwijnen. Deze gevoelens zijn echter van korte duur. Door de gemaakte "trip" wordt de "gewone" toestand steeds minder attractief en men stompt steeds meer af van het normale leven. Men verliest als het ware de "kunst om te leven".

In een radioprogramma met het thema "Wachten" zei een druggebruiker: "Het ergste voor ons is wachten, de dodelijke stilte. Dan wordt alles zinloos en grijp ik weer naar de drugs." Onze samenleving maakt van drugsgebruikers zieken en de drugsverslaving een ziekte. En aangezien onze samenleving en verantwoordelijke mensen, zoals sociaal werkers, therapeuten en politici geen middel kennen tegen deze dodelijke macht van drugverslaving, luidt het recept: Drugsverslaving moet simpelweg als een ziekte aangenomen en getolereerd worden.

Drugsverslaving, vanuit het Evangelie gezien, houdt NOOIT in de verslaving als een ziekte te etiketteren en het gedrag van een verslaafde eenvoudigweg te accepteren. Net zo min als dat we verslaafde mensen als minderwaardig bestempelen of als waardeloze mensen af schrijven. Serieuze therapie met verslaafden houdt in, ingaan op de dieperliggende problematiek en zeker ook de verslaafden serieus nemen. Daarvoor zijn vakkennis, competentie en opmaat gesneden behandelplannen nodig.

Een belangrijke voorwaarde in de therapie voor verslaafden is het erkennen dat aan iedere vorm van afhankelijkheid in de regel ÈÈn of meer aspecten van wilspathologie ten grondslag ligt. Omdat de wilspathologie een geestelijk probleem is en nauw met algemene pathologische aspecten verweven is, lukt een bevrijding uit de strik van de afhankelijkheid in de regel niet zonder een beslissende geestelijke bevrijding van de persoon in kwestie.

Bestaat genezing?

We mogen deze vraag met "ja" beantwoorden, maar tegelijkertijd moeten we erop wijzen dat genezing in de regel een lange weg is, geplaveid met veel tegenslagen. Iedere drug, alcohol of chocolade of heroÔne, bevat in ieder geval ook positieve aspecten en uitwerkingen op het consumerende individu. De drug kan iemand rustig maken, voor agressieve aanvallen behoeden en het zelfbewustzijn van iemand vergroten. Wanneer iemand echter drugs erg nodig heeft, treden tegenovergestelde gemoedsbewegingen op. Zelfafwijzing, grote onrust, woedeaanvallen, gewelddadigheden, enzovoort.

Bij de meeste drugs zijn de negatieve kanten echter vele malen erger dan de positieve en gaan vaak gepaard met langdurig bestaande deformiteiten. Omdat veel drugs psychedelisch (bewustzijnsveranderend) werken, ontstaan er in de verdovingstoestand veel gewilde of ongewilde contacten met de bovennatuurlijke wereld van geesten en demonen, zoals je van vele verslaafden kunt horen. Zo ook het volgende verhaal:

"Als twintigjarige nam ik een paar keer L.S.D. Tijdens de verdoving, die enkele uren duurde, mediteerde ik op een Bhoeddabeeldje dat ik na een reis naar India mee naar huis genomen had. Toen ik de zittende Boeddha recht in de ogen keek, begon hij met mij te praten en beviel me mij voor hem neer te werpen. Zo hield Boeddha me urenlang in bedwang. Enkele weken later begon ik de Bijbel te lezen en ongeveer een jaar later heb ik de Here Jezus aangenomen. Uit de Bijbel begreep ik, dat achter het afgodsbeeldje daadwerkelijk demonen staan, zoals Paulus zegt in 1.Kor.10:20. L.S.D. had de deur geopend voor de wereld van de geesten. De gedachte, aan wat me had kunnen overkomen, maakt me van streek, want ik ben er van overtuigd dat de meeste mensen die door de "trips" aan lager wal geraken, zoals men zegt in de macht van demonen geraken, die ze gevangen houden.

In het kader van de vraag: "Is genezing mogelijk?" willen we op de talrijke christelijke centra wijzen, die zich bezig houden met de werkelijke oorzaak van drugsverslaving en de therapie ook bij de bron aanpakken. (Red.:in Nederland o.a. "De Hoop" in Dordrecht en "Het heil des volks" in Amsterdam) In een volgend artikel willen we verder ingaan op de wil en gewetenpathologie, die ook bij verslaafden zo belangrijk is. Uit: Zwischen Wahn und wirklichkeit

door Kurt Blatter, Schwengeler Verlag CH-9442 Berneck 1993
vertaald door Gerard Feller.
oktober 1995
Categorie: Pastorale onderwerpen